Сураи Ар-Рум — Оят 24

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• آيَاتِهِ — нишонаҳо ва далелҳои қудрату ягонагии Аллоҳ.
• الْبَرْقَ — барқ, яъне рӯшноии дурахшоне, ки дар осмон пайдо мешавад.
• خَوْفًا — тарс, дар ин ҷо тарс аз раъду барқ ва офатҳои он.
• طَمَعًا — умедворӣ, дар ин ҷо умеди боришоти борон.
• مَاءً — об, яъне борони аз абрҳо фурӯрехта.
• فَيُحْيِي بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا — заминро бо он об зинда мегардонад, пас аз хушкӣ ва бегиёҳии он.
• لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ — барои мардуме, ки андеша мекунанд ва дарк менамоянд.

1. Тафсири оят:

Ва аз нишонаҳои бузурги қудрати Аллоҳ ин аст, ки барқро ба шумо нишон медиҳад, то аз раъду барқ ва зарари он битарсед ва дар дил умеди борон дошта бошед. Ӯ аз осмон об фурӯ меборад ва бо он замини мурдаро, ки хушку бегиёҳ гардида буд, зинда месозад ва гиёҳу растаниҳоро дар он мерӯёнад. Ҳамоно дар ин корҳо барои мардуме, ки ақлро ба кор мегиранд ва андеша мекунанд, нишонаҳои равшан ва далелҳои возеҳ вуҷуд дорад, то аз онҳо ба қудрати Аллоҳ ва имкони зинда гардонидани мурдагон пас аз марг барои ҳисобу ҷазо далел гиранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки табиат бо ҳамаи падидаҳояш — барқ, борон, зинда шудани замин — далели зинда ва равшани қудрати Парвардигор аст.
• Худованд дар як падидаи оддӣ ҳам тарсу умедро ҷамъ кардааст, ки ин ҳикмати бузург ва тарбияти нафсро нишон медиҳад.
• Зинда шудани замини хушк бо борон мисоли равшанест барои зинда шудани инсонҳо пас аз марг, ки ин бовариро дар дил устувор месозад.
• Оят мардумро ба андеша ва тафаккур даъват мекунад, ки ақл ва диққат дар офариниш роҳи шинохти Худованд аст.
• Ин гуна оятҳо дили инсонро ба неъматҳои Аллоҳ, ба монанди борон ва рӯзии ҳалол, меҳрубон месозад ва шукргузориро тарғиб мекунад.