سوره روم — آیه 24

معانی کلمات:

• بَرْق: آذرخش، نور درخشانی که از ابر پدیدار میشود.
• خَوْفًا: ترس، بیم (از صاعقه و آتش آسمانی).
• طَمَعًا: امید، آرزوی باران و رحمت.
• یُحْیی: زنده میکند، حیات میبخشد.
• مَوْتِهَا: خشکی و بیحیاتی زمین (پژمردگی و بیحاصلی).

تفسیر آیه:

از نشانههای قدرت و حکمت خداوند این است که برق را به شما مینمایاند؛ برقی که در دل شما هم ترس ایجاد میکند، ترس از صاعقه و آتش سوزان، و هم امید و طمع، امید به باران رحمت و برکت. سپس از آسمان آبی فرو میفرستد که با آن زمین را پس از خشکی و بیروحی زنده میکند و گیاهان و سبزیها از دل خاک بیرون میآیند. این صحنهی شگفتانگیز، که مرگ و زندگی در آن به هم پیوند خورده، نشانهای روشن از قدرت بیپایان خداوند است. او که توانست زمین مرده را با باران زنده کند، قطعاً میتواند انسانها را پس از مرگ برای حسابرسی و پاداش و کیفر دوباره زنده گرداند. در این پدیدههای طبیعی، برای کسانی که خرد خود را به کار میگیرند و در آفرینش خداوند تدبر میکنند، نشانههای فراوانی بر یگانگی و کمال پروردگار وجود دارد.

فواید و پیامهای آیه:

• امید و بیم، دو بال ایمان: مؤمن همواره میان ترس از عذاب الهی و امید به رحمت او زندگی میکند؛ این دو، او را از غرور و یأس بازمیدارد و به راه راست هدایت میکند.
• پند از طبیعت: نگاه به پدیدههای طبیعی مانند باران و برق، اگر با تفکر و خرد همراه باشد، انسان را به شناخت خالق و قدرت بیمانند او میرساند.
• ایمان به معاد: احیای زمین پس از مرگ، نزدیکترین و ملموسترین مثال برای باور به رستاخیز و زندگی دوباره است؛ همانگونه که زمین زنده میشود، انسانها نیز برای دیدار پروردگار برانگیخته خواهند شد.
• شکرگزاری نعمت باران: باران رحمتی است که حیات همه موجودات به آن وابسته است؛ شناخت این نعمت، انسان را به شکرگزاری و بندگی خداوند سوق میدهد و محبت او را در دل زنده میکند.