سورت روم — آیت 36

د مهمو کلمو معنا:

• أَذَقْنَا: موږ وڅکول، یعنی ورکول او تجربه کول.
• رَحْمَةً: نعمت، لکه باران، روغتیا، خوشحالي او فراخي.
• فَرِحُوا بِهَا: په هغې خوشحاله شول، خو د بطر او تکبر په ډول، نه د شکر په ډول.
• سَيِّئَةٌ: بدي، تکلیف، لکه ناروغي، فقر او وېره.
• بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ: د هغو ګناهونو او بدو کړنو په سبب چې د دوی لاسونو مخکې لېږلې دي.
• يَقْنَطُونَ: ناامیده کیږي، د الله له رحمت نه مایوسه کیږي.

تفسیر:

کله چې موږ انسانانو ته خپله رحمت او نعمت ورکړو، لکه روغتیا، مال، باران او آرامي، نو دوی په هغې باندې خوشحاله کیږي، خو دا خوشحالي د شکر او عاجزۍ نه وي، بلکې د بطر او تکبر وي — یعنې په نعمت باندې ویاړي او له الله نه غافله کیږي. خو کله چې دوی ته د هغو ګناهونو په سبب چې د خپلو لاسونو سره یې کړي دي، څه تکلیف او بدي ورسېږي — لکه ناروغي، فقر، قحطي یا وېره — نو سمدستي د الله له رحمت نه ناامیده او مایوسه کیږي، او فکر کوي چې دا تکلیف به هیڅکله نه لرې کیږي. دا د ډېرو خلکو طبیعت دی: په خوشحالۍ کې بې صبره او په سختۍ کې ناامیده.

فايدې:

1. د بندګي اصل: انسان باید په نعمت کې شکر وباسي او په سختۍ کې صبر وکړي، ځکه چې دا دواړه د الله له اړخه ازمایښت دي.
2. د ناامیدۍ نه منع: مایوسي د الله له رحمت نه یوه لویه ګناه ده، ځکه چې الله تعالی د خپلو بندګانو د توبې او رحمت دروازه تل پرانیستې ده.
3. د ګناهونو پایله: تکلیفونه او مصیبتونه ډېری وخت د ګناهونو په سبب راځي، نو انسان باید خپل اعمال وڅاري او توبه وکړي.
4. د مؤمن صفت: مؤمن په نعمت کې عاجز او شکرګزار وي، او په سختۍ کې د الله له رحمت نه ناامیده نه کیږي، بلکې د الله په فضل او کرم باندې باور لري.
5. د قرآن درس: دا آیت موږ ته زده کوي چې د ژوند په هر حالت کې له الله سره اړیکه وساتو — په خوشحالۍ کې د شکر له لارې او په غم کې د صبر او دعا له لارې.