سورت روم — آیت 37

د مهمو کلمو معنا:

• يَبْسُطُ الرِّزْقَ: رزق پراخوي، فراخوي.
• وَيَقْدِرُ: تنګوي، کمزوری کوي، محدودوي.

د آیت تفسیر:

آیا دوى نه پوهېږي چې الله تعالی رزق پراخوي چا ته چې وغواړي، او تنګوي يې چا ته چې وغواړي؟ دا پراخول او تنګول د الله تعالی په حکمت سره دي؛ ځینو ته پراخه ورکوي ترڅو وازمويي چې ایا شکر کوي او که ناشکري، او ځینو ته يې تنګوي ترڅو وازمويي چې ایا صبر کوي او که بې صبري او شکایت کوي. بېشکه په دې پراخولو او تنګولو کې ډېرې نښې او لارښوونې دي هغو خلکو ته چې پر الله ایمان لري او د هغه پر حکمت او رحمت پوهېږي، ځکه دوی په دې پوهېږي چې الله تعالی په هر څه باندې قادر دی او هر څه په حکمت سره کوي.

د آیت څخه ترلاسه شوې ګټې:

1. الله تعالی په خپلو بندګانو باندې رحمت او مهرباني لري، ځکه چې رزق پراخوي او تنګوي يې د امتحان او ازموينې لپاره، نه د ظلم یا بې پروایۍ له مخې.
2. مؤمن باید په هر حالت کې د الله پر تقدیر راضي وي؛ که رزق پراخ وي، شکر وباسي، او که تنګ وي، صبر وکړي.
3. په دې آیت کې د مؤمنانو لپاره لوی تسلیت دی چې د رزق پراخوالی یا تنګوالی د الله په حکمت سره دی، نو ځکه دوی باید له دې امتحان څخه عبرت واخلي او د الله په رحمت او قدرت باندې باور پیاوړی کړي.
4. دا آیت د دې درس ورکوي چې مال او رزق د الله په لاس کې دی، نو انسان باید له الله څخه وغواړي او په هغه باندې توکل وکړي، نه پر خپل کسب او تدبیر باندې.