Сураи Саба — Оят 24

1. Маънои калимаҳо:

— «يَرْزُقُكُم»: рӯзӣ медиҳад шуморо.

— «السَّمَاوَاتِ»: осмонҳо; дар ин ҷо мурод борон аст, ки аз осмон меборад.

— «الْأَرْضِ»: замин; дар ин ҷо мурод гиёҳ, мева, зироат ва дигар неъматҳоест, ки аз замин меравад.

— «هُدًى»: ҳидоят, роҳи рост.

— «ضَلَالٍ مُّبِينٍ»: гумроҳии ошкор ва равшан.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) фармон медиҳад, ки ба мушрикон бигӯяд: «Кист, ки шуморо аз осмонҳо ва замин рӯзӣ медиҳад?» Яъне, кист, ки аз осмон борон меборонад ва аз замин гиёҳу зироат ва меваҳоро мерӯёнад? Онҳо ночор эътироф мекунанд, ки ин корҳоро Аллоҳ мекунад. Агар эътироф накунанд, худи ту ба онҳо бигӯ: «Аллоҳ шуморо рӯзӣ медиҳад.» Пас, Ӯст Розиқи ҳақиқӣ.

Сипас Худованд мефармояд: «Ва ҳамоно мо ё шумо — яқинан ё бар ҳидоятем ё дар гумроҳии ошкор.» Яъне, мо ва шумо дар як роҳ нестем; балки яке аз ду гурӯҳ ҳатман бар роҳи рост аст ва дигаре дар гумроҳии равшан қарор дорад. Ин ҷумла барои он аст, ки ҳақиқат бо услуби мансифона ва боодоб баён шавад, то дили шунаванда ба ҳақ наздиктар гардад. Маънои он ин аст, ки аҳли ҳидоят мӯъминони муваҳҳид ҳастанд ва аҳли гумроҳӣ мушрикон мебошанд. Ҳарчанд ин маъно равшан аст, вале ба таври сареҳ номбар нашудааст, то ки инсонҳоро ба андеша ва қабули ҳақ водор созад.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеояд:

— Аллоҳ танҳо Розиқи ҳақиқӣ аст; ҳеҷ кас наметавонад бидуни иродаи Ӯ рӯзӣ диҳад.

— Инсон бояд неъматҳои осмону заминро бинад ва ба Холиқи онҳо шинохта, шукргузор бошад.

— Даъват ба ҳақ бояд бо одоб, хирадмандӣ ва мансифона сурат гирад, на бо таҳқир ва зӯроварӣ.

— Роҳи ҳидоят ва гумроҳӣ ду роҳи ҷудогона аст; ҳар кас бояд роҳи рост ва равшанро интихоб кунад.

— Ин оят мӯъминонро ба боварӣ ва устуворӣ дар дайни худ ташвиқ мекунад ва ба ҳақҷӯён имкон медиҳад, ки ҳақиқатро бипазиранд.

— Меҳрубонӣ ва ҳикмати Худованд дар даъват ба ислом зоҳир мешавад, ки ҳатто бо мушрикон бо забони нарм ва мантиқӣ сухан мегӯяд, то онҳо ба роҳи рост оянд.