Сураи Саба — Оят 25

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «أَجْرَمْنَا»: гуноҳ кардем, ҷиноят кардем, яъне он гуноҳеро, ки мо содир кардаем.

— «نُسْأَلُ»: пурсида мешавем, бозхост мешавем.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ба мушрикону кофирон бигӯ: рӯзи қиёмат шумо барои гуноҳҳое, ки мо содир кардаем, пурсида намешавед ва мо низ барои аъмоле, ки шумо анҷом медиҳед, пурсида намешавем. Ҳар кас масъули амали худи хеш аст ва касе бори гуноҳи дигариро барнамедорад. Ин оят баён мекунад, ки ҳисобу китоби ҳар кас дар пешгоҳи Худованд алоҳида аст ва ҳеҷ кас ба ҷои дигарӣ ҷавобгар намешавад. Ҳамчунин ин оят далели он аст, ки мо аз шумо ва куфру амалҳои бади шумо безорем ва шумо низ аз мо ва амалҳои мо безоред; пас ҳар гурӯҳ ба ҷавобгарии амали худ хоҳад буд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят адолати Худовандро нишон медиҳад, ки ҳеҷ кас ба ҷои дигарӣ ҷазо намебинад ва ҳар кас танҳо ба амали худаш ҷавобгар аст.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба ҷои айбҷӯӣ аз дигарон, ба амали худамон диққат кунем ва худро ислоҳ намоем.

— Ин оят тасаллие барои мӯъминон аст, ки аз туҳматҳо ва суханони беасоси душманон набояд тарсанд, зеро ҳисобу китоб дар дасти Худованд аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки масъулияти шахсӣ дар ислом асосӣ аст ва инсон бояд ҳамеша ба фикри некукорӣ ва тақво бошад, то рӯзи қиёмат сарфароз гардад.