Сураи Саба — Оят 29

1. Маънои калимаҳо:

— «الْوَعْدُ»: ваъда, яъне он рӯзеро, ки қиёмат ва ҳисобу китоб дар он воқеъ мешавад.

— «مَتَىٰ»: кай, дар кадом вақт.

— «صَادِقِينَ»: ростгӯён, ростқавлон.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки кофирон ва мушрикон бо тамасхур ва истиҳзо мепурсанд: «Ин ваъдае, ки шумо моро аз он метарсонед — яъне қиёмат, ҳисобу китоб ва азоб — кай воқеъ мешавад? Агар шумо дар даъвои худ рост мегӯед, пас бигӯед, ки он кай меояд?» Онҳо ин суханро на барои ҷустуҷӯи ҳақиқат, балки барои масхара кардан ва инкор кардани рӯзи қиёмат мегӯянд. Онҳо мехоҳанд бо ин савол паёмбари Худо (с) ва мӯъминонро ба танг оваранд ва гумон мекунанд, ки агар ин ваъда рост бошад, бояд ҳарчи зудтар иҷро шавад. Ҳол он ки Худованд барои ҳар чиз вақти муайян дорад ва ҳеҷ кас аз он огоҳ нест, магар Ӯ. Ваъдаи Худо ҳатман воқеъ мешавад, аммо дар вақти муқарраршуда, на ба хоҳиши инкоркунандагон.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки инкори рӯзи қиёмат ва тамасхур кардан ба ваъдаҳои Худо роҳи кофирон аст ва мӯъмин бояд аз ин рафтор дур бошад.

— Ваъдаи Худованд ҳақ аст ва ҳатман иҷро мешавад; танҳо вақти онро танҳо Худо медонад, бинобар ин мӯъмин бояд сабр кунад ва ба Худо таваккал намояд.

— Шитоб кардан дар омадани азоб ва пурсидани масхараомез аз рӯзи қиёмат аломати ғафлат ва худписандӣ аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои инкор ва тамасхур, барои рӯзи қиёмат омодагӣ гирем ва амалҳои солеҳ анҷом диҳем.

— Қуръон бо чунин оятҳо дили инсонро бедор мекунад, то фурсати ҳаётро аз даст надиҳад ва ба сӯи Худои меҳрубон рӯй оварад.