Сураи Саба — Оят 44

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «آتَيْنَاهُم» — додем ба онҳо, ато кардем.
• «كُتُبٍ» — китобҳо (китобҳои осмонӣ).
• «يَدْرُسُونَهَا» — мехонанд онҳоро, меомӯзанд ва дар онҳо тафаккур мекунанд.
• «نَذِيرٍ» — бимдиҳанда, огоҳкунанда аз азоби Худо.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба мушрикону кофирони араб ҷавоб медиҳад, ки онҳо даъво мекарданд, ки гӯё Қуръон сохта аст ва Муҳаммад (с) онро аз худ овардааст. Пас Худо мефармояд: Мо ба онҳо ҳеҷ китобе нозил накардаем, ки онро хонда, аз он далел гиранд ва бифаҳманд, ки ин Қуръон дурӯғ ё сохта аст. Ҳамчунин пеш аз ту — эй Паёмбар — ҳеҷ бимдиҳандае ба сӯи онҳо нафиристодаем, ки онҳоро аз азоби Мо битарсонад ва ба онҳо хабар диҳад, ки ин Паёмбар ҳақ аст. Пас онҳо на китобе доранд, ки ба он такя кунанд, ва на паёмбари пешине доранд, ки ба ӯ пайравӣ намоянд. Ин ҳама далели он аст, ки онҳо дар инкор ва саркашӣ танҳо аз рӯи ҳавои нафс ва тақлиди кӯр-кӯрона рафтор мекунанд, на аз рӯи далели илмӣ.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон дар даъвати худ ба тавҳид ва ростқавлӣ бар далелҳои равшан асос ёфтааст, на бар гуфтаҳои беасос.
• Мушрикону кофирон ҳеҷ далели илмӣ надоштанд, ки Қуръонро рад кунанд; инкорҳои онҳо танҳо аз ҷаҳолат ва ҳасад бармехест.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳар даъвое бояд бар далел ва ҳуҷҷат асос ёбад, на бар гумон ва тақлид.
• Худованд ба Паёмбари худ (с) тасаллӣ медиҳад, ки агар мардум ба ӯ имон наоваранд, ин на аз камбуди далел аст, балки аз саркашӣ ва ҷаҳолати онҳост.
• Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки Қуръонро бо дили кушода ва андешаи солим бихонем ва дар он тафаккур намоем, зеро он китоби Худост ва барои ҳидояти инсонҳо нозил шудааст.
• Ва ин ҳама моро ба ислом ва Қуръон меҳрубонтар мегардонад, зеро мебинем, ки ин даъват бар ҳақ ва далелҳои равшан асос ёфтааст.