Сураи Саба — Оят 46

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَعِظُكُم — шуморо панд медиҳам, насиҳат мекунам.
• بِوَاحِدَةٍ — ба як хислат, ба як чиз.
• مَثْنَى — ду-ду нафар, ҷуфт-ҷуфт.
• فُرَادَى — як-як нафар, танҳо-танҳо.
• جِنَّةٍ — девонагӣ, ҷунун.
• نَذِيرٌ — огоҳкунанда, бимдиҳанда.
• بَيْنَ يَدَيْ عَذَابٍ شَدِيدٍ — пеш аз азоби сахт, яъне дар пешгоҳи азоби дардовар.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ Муҳаммад (с) мефармояд, ки ба ин мушрикону дурӯғбароварандагон бигӯ: ман шуморо танҳо ба як чиз панд медиҳам ва он ин аст, ки барои Худо ба по хезед — ду-ду нафар ё як-як нафар — ва аз ҳавои нафс ва таассуби беҷо озод шавед, сипас дар бораи ҳоли ин шахсе, ки ҳамроҳи шумост, яъне Паёмбари Худо (с), андеша кунед. Шумо худатон ақлу ростгӯӣ ва амонатдории ӯро медонед. Пас бо андешаи дуруст ба шумо равшан мешавад, ки ӯ ҳеҷ девона нест. Ӯ танҳо огоҳкунандаест, ки шуморо аз азоби сахти Худованд, ки дар пеш аст, бим медиҳад, то агар тавба накунед ва аз ширк ба Худо барнагардед, ба он гирифтор шавед.

Ин оят даъвати хирадмандона аст: на бо ғазаб ва ҷанҷол, балки бо андешаи озод ва бе таассуб. Худованд мехоҳад, ки одамон бо чашми кушода ва дили пок дар ҳақиқати рисолати Паёмбар (с) биандешанд ва худ ба ҳақиқат бирасанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ислом даъвати хирадмандона аст: пеш аз ҳама ба андеша ва тафаккур даъват мекунад, на ба тақлиди кӯр-кӯрона.
• Худованд бандагони худро дӯст медорад ва онҳоро панд медиҳад, то аз азоби сахт наҷот ёбанд.
• Паёмбари Худо (с) шахси боақл, ростгӯй ва амонатдор буд; шинохти сираи ӯ роҳи расидан ба ҳақиқат аст.
• Одам бояд аз ҳавои нафс ва таассуби беҷо озод шавад, то ҳақро бибинад ва қабул кунад.
• Раҳмати Худованд пеш аз азоб меояд: ӯ пеш аз ҷазо огоҳ мекунад, то банда тавба кунад ва ба роҳи рост баргардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар бораи масъалаҳои динӣ бо андешаи дастаҷамъӣ ва инфиродӣ муҳокима кунем ва ҳақро пайдо намоем.