Сураи Саба — Оят 47

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

• أَجْر — подош, музд, савобе, ки дар ивази кори анҷомдода дода мешавад.
• شَهِيد — гувоҳ, огоҳ ва нозир бар ҳама чиз; Худое, ки ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест.

1. Тафсири оят:

Ба Расули Худо (с) фармуда мешавад, ки ба ин мушрикону дурӯғбароварандагон бигӯяд: «Ман аз шумо барои он ҳидояту хайре, ки овардаам, ҳеҷ подоше талаб накардаам. Агар фарз кунем, ки ман подоше талаб карда бошам ҳам, он подош барои шумост, на барои ман. Ман аз шумо ҳеҷ чиз намехоҳам. Подоши ман танҳо бар Худои ягона аст. Ӯ бар ҳама чиз гувоҳ ва нозир аст: гувоҳӣ медиҳад, ки ман паёми Ӯро ба шумо расонидам, ва бар аъмоли шумо низ гувоҳ аст, то ҳар касро мувофиқи сазовории худ ҷазо диҳад».

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки даъвати Паёмбар (с) ба сӯи Худо комилан холисона ва бе манфиати шахсӣ буд; ӯ ҳеҷ подоше аз мардум намехост ва танҳо ризои Худоро меҷуст. Ин самимияти комил дили инсонро ба Ислом ҷалб мекунад.
• Оят моро меомӯзад, ки кори некро барои Худо анҷом диҳем, на барои ситоиш ё подоши мардум; зеро подоши ҳақиқӣ танҳо аз ҷониби Худованд аст.
• Ёдовар мешавад, ки Худо бар ҳама чиз гувоҳ аст: ҳеҷ нияте, ҳеҷ амале ва ҳеҷ сухане аз Ӯ пинҳон намемонад. Ин боиси он мегардад, ки инсон бо ихлос ва умед ба Худо амал кунад ва аз риё дурӣ ҷӯяд.
• Оят ба мо тасаллӣ медиҳад, ки ҳатто агар мардум қадри заҳмати моро надонанд ҳам, Худо мебинад ва подоши онро медиҳад; ин умедворӣ дилро ором ва ба дин устувортар мегардонад.