سورت فاطر — آیت 39

د مهمو کلمو معنا:

• خَلَائِفَ: هغه څوک چې يو له بل څخه وروسته په ځمکه کې نايب او ځايناستی کېږي.
• مَقْتًا: سخت غضب، بغض او کرکه.
• خَسَارًا: تاوان، زيان او تباهي.

د آيت تفسير:

الله هغه ذات دی چې تاسو يې په ځمکه کې يو له بل څخه وروسته ځايناستي او نايبان جوړ کړي یاست، تر څو تاسو وازمايي چې څنګه عمل کوئ. نو څوک چې کفر وکړي، نو د هغه د کفر ضرر او وبال يواځې پر خپل ځان باندې راګرځي، او د هغه کفر الله ته هېڅ ضرر نه رسوي. بيا الله تعالی د کافرانو د کفر د نتيجې په اړه خبر ورکوي چې د دوی کفر به د دوی لپاره د الله په نزد يوازې د سخت غضب، کرکې او سپکاوي سبب ګرځي، او د دوی کفر به د دوی لپاره يوازې تاوان او زيان زيات کړي، ځکه چې دوی د هغه جنت او نعمتونو څخه بې برخې کېږي چې الله د مؤمنانو لپاره چمتو کړي دي، او دوی به په آخرت کې خپل ټول عملونه ضايع او تباه کړي وي.

له دې آيت څخه ترلاسه شوې ګټې:

1. الله تعالی انسان ته په ځمکه کې د خلافت او نايبۍ مقام ورکړی، چې دا د انسان د عزت او کرامت نښه ده، خو په دې شرط چې د الله په امر عمل وکړي.
2. کفر او نافرماني يواځې د انسان په ضرر ده، الله ته هېڅ ضرر نه رسېږي، ځکه الله له هر څه بې نيازه دی.
3. کفر انسان ته نه يوازې په دنيا کې تاوان ورکوي، بلکې په آخرت کې د الله له رحمت او جنت څخه محرومي او د الله د غضب سبب ګرځي.
4. دا آيت انسان ته دا پيغام ورکوي چې د خپل ژوند فرصت او د ځمکې د خلافت دنده په سمه توګه وکاروي، ځکه چې دا فرصت به يو ځل بيا نه راګرځي، او که له دې فرصت څخه ګټه ونه اخلي، نو خساره به يې ډېر ستر وي.