Сураи Йа Син — Оят 22

1. Маънои калимаҳо:

— «فَطَرَنِي»: маънояш офарид ва биёфарид маро; яъне Худое, ки маро аз нестӣ ба ҳастӣ овард ва шаклу суратамро офарид.

— «أَعْبُدُ»: ибодат кунам, яъне танҳо ба Ӯ бандагӣ ва фармонбардорӣ намоям.

— «تُرْجَعُونَ»: баргардонида мешавед; яъне пас аз марг ҳамаи шумо ба сӯи Худо баргардонида мешавед, то ки ҷазои аъмолатон дода шавад.

1. Тафсири оят:

Ин марди некхоҳ ва ростгӯй, ки мардуми шаҳрро ба роҳи рост даъват мекард, бо суханони худ ба онҳо мефаҳмонад, ки ҳеҷ чизи монеъе вуҷуд надорад, ки маро аз ибодати Худое, ки маро офаридааст, боздорад. Ӯст, ки маро аз нестӣ ба ҳастӣ овард ва неъматҳои бешумори зоҳиру ботинро ба ман ато кард. Пас чӣ гуна метавонам аз бандагии Ӯ рӯй гардонам ва ба ғайри Ӯ рӯ оварам? Сипас ба қавми худ муроҷиат карда мегӯяд, ки шумо ҳам бояд танҳо Худои ягонаро ибодат кунед, зеро ҳамаи шумо ба сӯи Ӯ баргардонида мешавед. Ин баргашт ҳам дар ҳаёти дунё бо қудрати Ӯ сурат мегирад ва ҳам пас аз марг, ки ҳамагӣ барои ҳисобу китоб ва ҷазо ба ҳузури Ӯ оварда мешавед. Пас касе ки ба ин ҳақиқат бовар дорад, бояд танҳо Ӯро бандагӣ кунад ва аз ширку куфр дур бошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки андеша кунем: Худое, ки моро офарида ва ҳамеша ба мо неъмат медиҳад, сазовори ибодат аст, на ғайри Ӯ.

— Ибодати Худо на бори гарон, балки табиати солими инсон ва шукри неъматҳои Ӯст; ҳеҷ баҳонае барои тарк кардани он вуҷуд надорад.

— Ёдоварии бозгашт ба сӯи Худо моро ба ҳаёти боандеша, некӯкорӣ ва тақво ҳидоят мекунад, зеро ҳамаи мо рӯзе ба ҳузури Парвардигор бармегардем.

— Ин оят муҳаббат ба исломро дар дил зиёд мекунад, чунки ислом даъват ба бандагии Худои ягонаи меҳрубон мекунад, ки ҳам офаридгор аст ва ҳам ба сӯи Ӯ бозгашт аст; ин роҳи наҷот ва саодати ҳақиқӣ дар дунёву охират аст.