Сураи Йа Син — Оят 23

1. Маънои калимаҳо:

• أَأَتَّخِذُ: Оё бигирам? Оё интихоб кунам?
• مِن دُونِهِ: Ғайри Ӯ, ба ҷуз аз Ӯ.
• آلِهَةً: Худоён, маъбудон.
• إِن يُرِدْنِ: Агар бихоҳад ба ман.
• الرَّحْمَٰنُ: Худои Раҳмон, ки соҳиби раҳмати фарох аст.
• بِضُرٍّ: Ба зарар, ба бадӣ.
• لَّا تُغْنِ: Фоида намедиҳад, дафъ намекунад.
• شَفَاعَتُهُمْ: Шафоати онҳо, миёнаравии онҳо.
• شَيْئًا: Ҳеҷ чиз.
• وَلَا يُنقِذُونِ: Ва маро наҷот намедиҳанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят суханони марди муъминест, ки ба қавми худ хитоб мекунад ва мегӯяд: Оё ман ба ҷуз аз Худои ягона маъбудони дигарро ба худоӣ бигирам? Ин маъбудон ҳеҷ қудрате надоранд. Агар Худои Раҳмон ба ман зарару бадӣ бихоҳад, шафоати онҳо ҳеҷ чизро аз ман дафъ карда наметавонад ва онҳо маро аз он бадӣ наҷот дода наметавонанд. Пас, чӣ гуна метавонам ба ҷуз аз Ӯ ба дигарон умед бандам? Ин суханон нишон медиҳанд, ки танҳо Худованд соҳиби ихтиёр ва қудрат аст ва ҳеҷ махлуқе наметавонад бе иродаи Ӯ нафъ ё зарар расонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро тарбият мекунад, ки танҳо ба Худои ягона таваккул кунем ва аз ширк дурӣ ҷӯем.
• Нишон медиҳад, ки маъбудони дигар наметавонанд ба мо нафъ ё зарар расонанд ва шафоати онҳо бе иродаи Худо ҳеҷ асар надорад.
• Моро ба сӯи ихлос ва покизагии эътиқод ҳидоят мекунад.
• Дарк мекунем, ки раҳмати Худо фарох аст ва Ӯ Раҳмон аст, аммо агар бадӣ бихоҳад, касе наметавонад монеъ шавад.
• Ин оят моро ба ёд медиҳад, ки бояд ба Худо бовар кунем ва аз Ӯ ғофил нашавем, зеро танҳо Ӯ наҷотдиҳанда ва паноҳгоҳи ҳақиқӣ аст.