Сураи Йа Син — Оят 21

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• «اتَّبِعُوا»: пайравӣ кунед, суханони онҳоро бипазиред ва аз онҳо итоат намоед.
• «أَجْرًا»: музд, подош, мол ё чизе, ки дар ивази кор талаб карда мешавад.
• «مُّهْتَدُونَ»: роҳёфтагон, ҳидоятшудагон ба роҳи рост.

1. Тафсири оят:

Марде аз дуртарини шаҳр бо шитоб омад, вақте фаҳмид, ки мардуми деҳа қасди куштан ё азоб додани паёмбаронро доранд. Вай ба қавми худ гуфт: эй қавми ман, аз ин паёмбароне, ки ба сӯи шумо фиристода шудаанд, пайравӣ кунед. Аз касоне пайравӣ кунед, ки дар ивази расонидани паёми Худо аз шумо молу музд талаб намекунанд. Онҳо дар он чизе, ки шуморо ба он даъват мекунанд — яъне ибодати танҳо ба Худои ягона — роҳёфта ва ҳидоятшуда мебошанд. Ҳар касе, ки паёми Худоро бе талаби подош аз мардум мерасонад ва худаш ба роҳи рост ҳидоят ёфтааст, сазовори он аст, ки мардум аз ӯ пайравӣ кунанд. Дар ин оят баёни фазилати касе ҳаст, ки ба амри маъруф ва наҳйи мункар мекӯшад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки даъвати динӣ бояд холисона ва бе тамаъи молу музд аз мардум бошад.
• Пайравӣ аз касоне, ки худ ба роҳи рост ҳидоят ёфтаанд, сабаби наҷот ва хайр дар ҳар ду ҷаҳон мегардад.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки ба хайрхоҳӣ ва насиҳати дигарон бикӯшем, чунон ки он марди некхоҳ ба қавми худ кумак кард.
• Ислом дини ростӣ, холисӣ ва даъвати некӯ аст, на дини тамаъ ва манфиатҷӯӣ.
• Ҳар касе, ки ба роҳи ҳидоят бошад, суханонаш қобили қабул ва пайравӣ аст, зеро ӯ ба хайри дунё ва охират роҳнамоӣ мекунад.