Сураи Йа Син — Оят 83

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• سُبْحَانَ (Субҳон): пок ва муназзаҳ донистан, аз ҳар айбу нуқсон пок гардондан.
• مَلَكُوتُ (малакут): подшоҳӣ, моликият ва идораи комил; қудрати пурра бар чизе.
• تُرْجَعُونَ (турҷаъун): баргардонида мешавед.

1. Тафсири оят:

Пас Худованди Мутаъол худро аз ҳар айбу нуқсон, аз оҷизӣ ва аз шарике, ки мушрикон ба Ӯ нисбат медиҳанд, пок мегардонад. Ӯ Зотест, ки подшоҳӣ ва идораи ҳамаи чизҳо дар дасти Ӯст; ҳар чизро бо хоҳиши худ тасарруф мекунад ва калидҳои ҳама чиз дар дасти Ӯст. Ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест ва ҳеҷ кас дар подшоҳии Ӯ бо Ӯ рақобат карда наметавонад. Ин оят далели равшани қудрати Худо ва тамомияти неъмати Ӯст. Сипас мефармояд, ки танҳо ба сӯи Ӯ дар рӯзи қиёмат баргардонида мешавед, то ки ҳисобу ҷазо шавед ва ҳар кас мувофиқи амали худ подош ё сазо гирад. Ин баргаштан ҳам ваъдаест барои некӯкорон ва ҳам таҳдидест барои инкоркунандагон.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят бандаро ба ёди қудрати бепоёни Худо меорад ва дилро ба таваккул ва боварӣ ба Ӯ устувор месозад.
• Ёдовар мешавад, ки ҳамаи корҳо дар дасти Худост ва ҳеҷ чиз аз идораи Ӯ берун нест; ин боиси оромиш ва умедворӣ дар зиндагӣ мегардад.
• Бовар ба рӯзи қиёмат ва баргаштан ба сӯи Худо инсонро ба амалҳои некӯ ва тарки гуноҳ тарғиб мекунад.
• Пок донистани Худо аз ҳар айбу нуқсон моро меомӯзад, ки Ӯро бо сифатҳои камол васф кунем ва аз ҳар гуна ширку куфр дур бошем.
• Ин оят даъвати мулоим ва пурҳикмат аст ба сӯи имон ва таслим ба Худованди ягона, ки дар дили инсон муҳаббат ва эҳтиром ба ислом ва Қуръонро зиёд мекунад.