Сураи Йа Син — Оят 82

1. Маънои калимаҳо:

— «أَمْرُهُ»: фармон ва иродаи Ӯ.

— «كُن»: бишав.

— «فَيَكُونُ»: пас он чиз вуҷуд меёбад.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно фармони Парвардигор чунин аст, ки ҳангоме Ӯ вуҷуд ёфтани чизеро ирода кунад, танҳо ба он мегӯяд: «Бишав!» ва он дарҳол вуҷуд меёбад. Ин қудрати бепоёни Худовандро нишон медиҳад, ки барои офаридани чизе ба восита, асбоб ё заҳмат ниёз надорад. Ҳамон гуна ки зинда кардан, мирондан, аз нав зинда кардан дар рӯзи қиёмат ва дигар корҳои бузург ба иродаи Ӯ ба амал меоянд, ҳамаи инҳо ба осонӣ ва дар як лаҳза сурат мегиранд. Калимаи «кун» ишора ба суръати фаврии ба вуҷуд омадани чиз аст ва нишон медиҳад, ки Худованд дар офаридани чизе ки нест ва нобуд кардани чизе ки ҳаст, ҳеҷ гуна машаққат ва хастагӣ намекашад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят қудрати мутлақи Худовандро нишон медиҳад ва боиси афзун шудани имон ва боварӣ ба Ӯ мегардад.

— Мусалмон дарк мекунад, ки ҳеҷ чиз аз иродаи Худованд берун нест ва ҳама корҳо ба осонӣ ба амал меоянд.

— Ин оят умедворӣ ба раҳмати Худовандро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро Ӯ метавонад ҳар чизеро, ки бандааш мехоҳад, дар як лаҳза ба вуҷуд оварад.

— Бандаро ба таваккул ва таслим ба иродаи Худованд ҳидоят мекунад ва дилро ором месозад.

— Ин оят исломро ҳамчун дини ҳақ ва китоби Қуръонро ҳамчун каломи Худованди тавонманд муаррифӣ мекунад, ки дилҳоро ба сӯи имон ва амали нек ҷалб менамояд.