سورت صافات — آیت 113

د کلمو معناګانې:

• بَارَكْنَا: برکت کېښودو، خیر او نعمتونه یې ورکړل.
• ذُرِّيَّتِهِمَا: د دواړو اولادونه (د ابراهیم او اسحاق علیهما السلام).
• مُحْسِنٌ: نیک عمل کوونکی، په عبادت او اطاعت کې ښه والی کوونکی.
• ظَالِمٌ لِنَفْسِهِ: هغه څوک چې په ځان باندې ظلم کوي، یعنې په کفر او ګناه سره خپل ځان ته زیان رسوي.
• مُبِينٌ: ښکاره او روښانه.

تفسیر:

الله تعالی په دې آیت کې د خپل پیغمبر ابراهیم علیه السلام او د هغه د زوی اسحاق علیه السلام په اړه خبر ورکوي چې مونږ پر دواړو برکتونه وښوول، یعنې د دوی په اولادونو کې یې خیر او نعمتونه ډېر کړل، تر دې چې ډېری پیغمبران د دوی له نسل څخه راغلل. بیا الله تعالی خبر ورکوي چې د دې دواړو پیغمبرانو له اولادونو څخه ځینې نیک او محسن دي، چې د خپل رب په اطاعت کې کوشش کوي او ښه عملونه کوي، او ځینې نور یې په ځان باندې ښکاره ظلم کوونکي دي، یعنې کافران او ګناهګاران دي چې د الله تعالی په احکامو عمل نه کوي او د خپلې نفس په سرکشۍ سره خپل ځان ته تاوان رسوي. دا خبره د دې لپاره ده چې معلومه شي چې د پیغمبرانو اولادونه هم لازمي نه دي چې نیک وي، بلکې نیکي او بدي په شخصي عمل پورې اړه لري.

فايدې:

1. دا چې الله تعالی خپلو پیغمبرانو ته برکت ورکوي او د دوی په نسل کې خیر او نعمتونه ډېروي، دا د الله تعالی فضل او رحمت دی چې د خپلو بندګانو په اړه یې لري.
2. دا چې د پیغمبرانو په اولادونو کې هم نیک او بد دواړه شته، دا ثابتوي چې د نیکۍ او بدۍ معیار د نسب یا اولاد والی نه دی، بلکې د شخصي عمل او ایمان پر بنسټ دی. نو هر څوک باید د خپل عمل په واسطه د الله تعالی رضا ترلاسه کړي.
3. دا آیت مونږ ته دا درس راکوي چې په خپل ځان باندې ظلم کول (یعنې کفر او ګناه) ډېر بد کار دی، او هر مسلمان باید له دې څخه ځان وساتي، ځکه چې دا ظلم د آخرت په تاوان باندې پای ته رسي.
4. په دې آیت کې د ابراهیم علیه السلام د اولادونو د برکت یادونه مونږ ته د هغه د دعا د قبولیت یادونه کوي، چې هغه د خپل رب څخه د نیک اولاد غوښتنه کړې وه، او دا مونږ ته دا ښیي چې دعا د نیک اولاد د ترلاسه کولو لپاره ډېره مهمه ده.