சூரா அஸ்-ஸாஃப்பாத் — வசனம் 113

சொற்பொருள்:

• பரக்கத் (بركة): அருள், வளம், நன்மையின் பெருக்கம்.
• முஹ்ஸின் (محسن): நன்மை செய்பவர், இறைவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்து நல்லறம் புரிபவர்.
• ழாலிம் (ظالم): அநியாயம் செய்பவர், தனக்குத்தானே தீங்கு விளைவிப்பவர்.
• முபீன் (مبين): தெளிவான, வெளிப்படையான.

விளக்கம்:

இறைவன் தன் தூதர் இப்ராஹீம் (அலை) அவர்கள் மீதும், அவர்களின் மகன் இஸ்ஹாக் (அலை) அவர்கள் மீதும் தனது அருளைப் பொழிந்து, அவ்விருவரின் சந்ததியிலும் ஏராளமான நன்மைகளையும், வளங்களையும், சந்ததிகளின் பெருக்கத்தையும் அளித்தான். அவ்விருவரின் சந்ததியினரில் சிலர் இறைவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, நன்மை செய்பவர்களாகவும், இறைவனின் கட்டளைகளைப் பின்பற்றுபவர்களாகவும் இருக்கின்றனர். மற்றும் சிலர், தங்களுக்குத்தாமே தெளிவான அநியாயம் செய்து கொள்பவர்களாக, இறைவனை மறுத்து, பாவச் செயல்களில் ஈடுபடுபவர்களாகவும் இருக்கின்றனர். இது இறைவனின் வழிகாட்டலுக்குப் பிறகும் மனிதன் தனது சுதந்திர விருப்பத்தால் நல்லவனாகவோ அல்லது கெட்டவனாகவோ மாற முடியும் என்பதைக் காட்டுகிறது.

பயன்கள்:

1. இறைவன் தன் நல்லடியார்களுக்கு அருள் புரிந்து, அவர்களின் சந்ததியிலும் நன்மையை வைப்பான் என்பதை அறியலாம்.
2. நல்லவர்களின் சந்ததியில் கெட்டவர்களும் இருக்க முடியும் என்பதால், ஒருவரின் நல்ல நிலை அவரது சந்ததியினருக்குத் தானாகவே போய்ச் சேர்ந்துவிடாது; ஒவ்வொருவரும் தன் செயல்களுக்கே பொறுப்பாளி.
3. இஸ்லாம் மனிதனுக்கு விருப்புரிமை வழங்குகிறது; நன்மை செய்பவருக்கு நற்பலன், தீமை செய்பவருக்குத் தண்டனை என்பது இறைவனின் நீதி.
4. இறைவனின் அருளும், பரக்கத்தும் இருந்தால் மட்டுமே ஒருவரின் வாழ்க்கை செழிக்கும்; எனவே இறைவனிடம் பரக்கத்தை வேண்டுவது சிறந்தது.
5. இந்த வசனம், மனிதன் தனது நிலையை மாற்றிக்கொள்ள முடியும் என்பதை உணர்த்துகிறது; தீயவனாக இருப்பவனும் இறைவனின் கருணையால் நல்லவனாக மாற முடியும்.