Sura As-Saffat — Werset 113

Znaczenie słów:

• وَبَارَكْنَا عَلَيْهِ – „I pobłogosławiliśmy jemu” – czyli Abrahamowi (niech pokój będzie z nim).
• مُحْسِنٌ – „czyniący dobro” – czyli ten, kto jest posłuszny Bogu i postępuje właściwie.
• ظَالِمٌ لِّنَفْسِهِ – „krzywdzący samą swoją duszę” – czyli ten, kto przez niewiarę i grzechy wyrządza szkodę sobie samemu.
• مُبِينٌ – „jawny, oczywisty” – czyli taki, którego krzywda i błąd są wyraźne i niezaprzeczalne.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Bóg Wszechmogący oznajmia, że obdarzył Swoim błogosławieństwem proroka Abrahama (niech pokój będzie z nim) oraz jego syna Izaaka (niech pokój będzie z nim). To błogosławieństwo obejmowało obfitość potomstwa, dobrobyt oraz to, że z ich rodu wyszło wielu proroków i ludzi sprawiedliwych. Bóg uczynił ich źródłem dobra dla ludzkości.

Następnie Bóg wyjaśnia, że z potomstwa tych dwóch proroków wywodzą się dwie grupy ludzi. Pierwsza grupa to ci, którzy są dobrzy i pobożni – wierzą w Boga, są Mu posłuszni, czynią dobro i idą drogą swoich przodków. Są to ludzie, którzy osiągnęli szczęście w życiu doczesnym i wiecznym.

Druga grupa to ci, którzy krzywdzą samych siebie – są to ludzie, którzy odrzucili wiarę, popełniają grzechy i nieposłuszeństwo wobec Boga. Ich krzywda jest oczywista i jawna, ponieważ sami wybierają drogę prowadzącą do zguby, mimo że pochodzą z rodziny, która otrzymała Boże błogosławieństwo i przewodnictwo.

Ten werset pokazuje, że samo pochodzenie z pobożnej rodziny nie gwarantuje zbawienia – każdy człowiek jest odpowiedzialny za swoje własne czyny i wybory.

Korzyści płynące z tego wersetu:

1. Błogosławieństwo Boga jest źródłem dobra – kiedy Bóg błogosławi człowieka, jego potomstwo i jego sprawy, to jest to wielki dar, który należy doceniać i za który należy być wdzięcznym.
2. Pochodzenie nie decyduje o wartości człowieka – nawet z rodziny proroków mogą wyjść ludzie krzywdzący siebie. Liczy się osobista wiara i postępowanie, a nie samo pochodzenie czy nazwisko.
3. Zachęta do bycia człowiekiem dobrym – werset motywuje nas, abyśmy należeli do grupy „czyniących dobro” (muhsinin), którzy są posłuszni Bogu i idą prostą drogą.
4. Ostrzeżenie przed krzywdzeniem samego siebie – grzechy i niewiara są formą krzywdy wyrządzanej samemu sobie. Człowiek, który oddala się od Boga, nie szkodzi Bogu, lecz tylko sobie.
5. Sprawiedliwość Boga – Bóg nie zmusza ludzi do wiary ani do niewiary. Daje każdemu wolną wolę i możliwość wyboru, a następnie rozlicza każdego według jego czynów. To pokazuje doskonałą sprawiedliwość Boga.
6. Nadzieja dla grzeszników – skoro wśród potomstwa proroków byli ludzie błądzący, to znaczy, że każdy człowiek może popełniać błędy, ale zawsze może wrócić do Boga przez skruchę i poprawę.