Сураи Ас-Саффат — Оят 113

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «Баракно»: баракат додем, некӣ ва афзунӣ ато кардем.
• «Зуррият»: насл, фарзандон ва авлод.
• «Муҳсин»: некӯкор, касе ки ба Худо итоат мекунад ва амали нек анҷом медиҳад.
• «Золим ли нафсиҳи мубин»: касе ки ба худи худ зулм мекунад, яъне бо куфр ва гуноҳ ба нафси худ зарар мерасонад, ва ин зулмаш ошкор аст.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол мефармояд, ки Мо бар Иброҳим ва бар писари ӯ Исҳоқ баракат нозил кардем. Ин баракат на танҳо дар шахси худи онҳо, балки дар наслашон низ зоҳир шуд: Худо ба онҳо неъматҳои бисёр ато кард ва авлоди онҳоро афзун гардонд, то даме ки аз наслашон паёмбарони зиёде ба вуҷуд омаданд. Аммо дар байни наслҳои онҳо ҳама як хел нестанд: баъзе аз онҳо бандагони некӯкор ва итоаткунандаи Парвардигоранд, ки роҳи ростро интихоб карда, ба худи худ некӣ мекунанд; ва баъзе дигарашон ба худи худ зулм мекунанд, яъне бо куфру инкор ва содир кардани гуноҳон ба нафси худ зарар мерасонанд, ва ин зулми онҳо равшан ва ошкор аст. Пас насл ҳамеша якранг нест; дар он ҳам некӯкор ҳаст ва ҳам гуноҳкор, ва ин суннати Худо дар миёни одамон аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки баракати Худо метавонад аз падар ба фарзандон ва наслҳо гузарад, ва ин барои мо умед мебахшад, ки барои наслҳои худ дуои нек кунем.
• Иброҳим ва Исҳоқ (алайҳимассалом) бандагони солеҳ буданд, ва Худо онҳоро баракат дод; пас ҳар кас роҳи итоатро пеша кунад, Худо ба ӯ ва наслаш баракат медиҳад.
• Дар ин оят тасаллӣ ҳаст, ки дар ҳар насл ва хонавода ҳам некӯкор ва ҳам гуноҳкор вуҷуд дорад; ин набояд моро аз даъват ба некӣ ва сабр навмед кунад.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки роҳи «муҳсин»-ро интихоб кунем, на роҳи «золим ли нафс»-ро, зеро зулм ба нафс оқибати бад дорад.
• Ин оят ҳамчунин бузургии Қуръонро нишон медиҳад, ки бо як ҷумлаи кӯтоҳ ҳақиқати бузургеро дар бораи насл, имон ва куфр баён мекунад, ва ин моро ба сӯи хондани Қуръон ва андеша кардан дар маъноҳои он ҳидоят мекунад.