Surat As-Saffat — Ayat 41

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• أُولَٰئِكَ : wong-wong iku, yaiku para hamba kang ikhlas marang Allah.
• رِزْقٌ : rezeki, yaiku pangan lan kabungahan kang diwenehake Allah.
• مَّعْلُومٌ : kang wis dimangerteni, mesthi, ora owah lan ora kena dipikirake maneh.

1. Tafsir ayat:

Para hamba kang ikhlas lan temen-temen ngabdi marang Allah iku bakal padha oleh rezeki ing swarga kang wis ditemtokake dening Allah. Rezeki mau ora mung arupa pangan lan ngombe, nanging uga kabeh kabungahan lan kenikmatan kang ora ana pedhote. Rezeki iku wis dimangerteni bab becike, enake, lan langgengé; saben wektu wis cumepak tanpa perlu digoleki utawa disuwun. Malah ana kang nerangake yen panganane para ahli swarga iku wis ana ing wayah esuk lan sore, tansah cumepak saben wektu. Kabeh mau minangka piwales saka Allah marang para hamba kang wis nglakoni ikhlas lan taat ing donya.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ikhlas lan temen ngabdi marang Allah iku dalan kanggo oleh kabegjan kang langgeng ing akherat.
• Rezeki saka Allah iku ora mung ana ing donya, nanging ing swarga uga wis cumepak lan ora ana pedhote.
• Wong kang percaya marang janjine Allah bakal tansah semangat ngelakoni kabecikan, amarga ngerti yen piwalese iku mesthi lan nyenengake.
• Ayat iki ngelingake yen urip ing donya iku mung sedhela, dene kenikmatan kang sejati iku ana ing akherat kanggo wong-wong kang setya marang Allah.
• Iki mbuktekake yen Islam iku agama kang nggawa kabar bungah, mula wong kang nglakoni kanthi ikhlas bakal oleh ganjaran kang ora ana tandhingane.