Сураи Ас-Саффат — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

• زَيَّنَّا: оростем, зебо кардем.
• السَّمَاءَ الدُّنْيَا: осмони наздиктарин ба замин, яъне осмони аввал.
• بِزِينَةٍ: бо ороише, бо зебоӣ.
• الْكَوَاكِبِ: ситораҳо, сайёраҳо.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки Мо осмони наздиктарин ба шумо — осмони аввал — бо ороише зебо ороста кардем, ки он ситораҳост. Ин ситораҳо дар чашми бинанда мисли гавҳарҳои дурахшанда менамоянд ва осмонро бо нури худ зиннат медиҳанд. Ин ороиш далели қудрати Худованд ва лутфи Ӯ бар бандагонаш аст, то инсон бо нигаристан ба осмон зебоии офаринишро бинад ва ба Холиқи он пай барад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки офаринишҳои Худованд ҳама бо ҳикмат ва зебоӣ ороста шудаанд ва инсон бояд дар онҳо тафаккур кунад.
• Ситораҳо дар осмон на танҳо зебоӣ, балки нишонаи қудрати Худованданд ва моро ба шинохти Ӯ наздик мекунанд.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Худованд ҷаҳонро беҳуда наофаридааст, балки ҳар чиз бо мақсади муайян ва барои фоидаи инсон офарида шудааст.
• Нигаристан ба осмон ва ситораҳо дили инсонро ба бузургии Худованд ва хоксорӣ дар баробари Ӯ водор мекунад.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ба Худованд барои неъматҳои зоҳириву ботинӣ тарғиб менамояд.