Сураи Ас-Саффат — Оят 5

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• المَشَارِق: ҷамъи «مَشرِق» аст, яъне ҷойҳои тулӯи офтоб. Дар ин ҷо мақсад ҳамаи машриқҳои офтоб дар тӯли сол аст, ки ҳар рӯз тағйир меёбанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят хабар медиҳад, ки Аллоҳ таоло Парвардигор ва соҳиби тасарруфи осмонҳо, замин ва ҳар чизе, ки дар байни онҳост, мебошад. Ҳамаи онҳоро Ӯ офаридааст ва ҳамаи корҳои онҳоро Ӯ тадбир мекунад. Инчунин Ӯ Парвардигори машриқҳост, яъне ҷойҳое, ки офтоб дар тӯли сол аз онҳо тулӯъ мекунад ва ҳаракати худро идома медиҳад. Пас ҳамаи мавҷудот — аз осмонҳо ва замин то офтоб ва ҷойҳои тулӯи он — зери парвардигорӣ ва идораи Аллоҳ қарор доранд ва Ӯст, ки ҳамаро меофарад ва идора мекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят моро ба шинохти бузургии Аллоҳ таоло ҳидоят мекунад, ки Ӯ Парвардигори тамоми оламҳост.
• Мусаллам месозад, ки ҳамаи офаридаҳо, аз ҷумла офтоб ва ҳаракати он, тобеи фармони Аллоҳанд ва ҳеҷ чиз аз идораи Ӯ берун нест.
• Ин бовар ба инсон оромиш ва умед мебахшад, ки дар ҳамаи корҳояш ба Парвардигори ягона такя кунад.
• Даъват мекунад, ки инсон бо тафаккур дар офариниши осмонҳо, замин ва ҳаракати офтоб ба имон ва шинохти Худо наздиктар шавад.
• Ин оят исломро ҳамчун дини тавҳид муаррифӣ мекунад, ки тамоми мавҷудотро зери парвардигории як Худои ягона медонад ва ин ба дилҳо оромиш ва ба ҳаёт маънои дуруст мебахшад.