Сураи Ас-Саффат — Оят 7

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• حِفْظًا: нигаҳбонӣ, муҳофизат кардан.
• شَيْطَانٍ: шайтон, ҷинни саркаш ва тоатгурез.
• مَارِدٍ: саркаш, аз тоат берун рафта, ки ба ҳеҷ амре итоат намекунад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол осмони наздикро бо ситораҳо ва шаҳобҳо нигаҳбонӣ кардааст, то ки ҳеҷ шайтони саркашу тоатгурез ба он наздик шуда натавонад ва паёми осмониро дуздӣ накунад. Ҳар шайтоне, ки ба гӯш кардани суханони фариштагон кӯшиш кунад, бо шаҳобҳо аз он ҷо ронда мешавад ва наметавонад ба осмон роҳ ёбад. Ин нигаҳбонӣ раҳматест аз ҷониби Аллоҳ барои пок нигоҳ доштани ваҳй ва ҳифзи паёмҳои осмонӣ аз дахолати шайтонҳо.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло ҳифзи ваҳй ва паёмҳои худро кафолат додааст ва ҳеҷ қуввае наметавонад ба он дахолат кунад.
• Мусулмон бояд бовар дошта бошад, ки Қуръон ва дастуроти динӣ аз ҳар гуна таҳриф ва дахолати шайтонӣ маҳфузанд.
• Ин оят моро ба ёд медиҳад, ки шайтон ҳамеша дар пайи гумроҳ кардани инсон аст, вале Аллоҳ таоло роҳҳои ҳифзи бандагони солеҳро фароҳам овардааст.
• Инчунин, ин оят сабаби афзун шудани имон ва эътимод ба қудрати Аллоҳ мегардад, зеро Ӯст, ки осмонҳоро аз фасод нигаҳбонӣ мекунад ва бандагони худро аз шарри шайтон ҳифз менамояд.