Sura Sad — Werset 12

Znaczenie słów:

• قَوْمُ نُوحٍ – lud Noego (pokój z nim).
• عَادٌ – lud ‘Ad, starożytne plemię zamieszkujące południową Arabię.
• فِرْعَوْنُ ذُو الْأَوْتَادِ – Faraon, władca Egiptu, nazwany „posiadaczem pali/kołków” – ze względu na jego potęgę, trwałe budowle oraz sposób zadawania okrutnych kar poprzez rozciąganie ludzi na palach.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Ten werset jest skierowany do Proroka Mahometa (pokój i błogosławieństwo z nim) jako pocieszenie i wzmocnienie – aby nie smucił się z powodu odrzucenia go przez jego lud. Bóg mówi: ci, którzy cię okłamują i odrzucają twoje posłannictwo, nie są pierwszymi ani ostatnimi. Przed nimi wielu ludzi odrzuciło swoich proroków i posłańców. Wśród nich był lud Noego, który wyśmiewał i odrzucał swojego proroka przez długi czas. Był też lud ‘Ad, który odznaczał się ogromną siłą fizyczną i potężnymi budowlami, a mimo to zaprzeczył swojemu prorokowi Hudowi. Był też Faraon – władca Egiptu, który miał wielką władzę, rozległe terytoria i potężne budowle, a jego armie były rozstawione wokół niego jak kołki wbite w ziemię. Ponadto używał pali do torturowania ludzi, którzy mu się sprzeciwiali. Mimo całej tej potęgi i siły, wszyscy oni zostali pokonani i zniszczeni przez Boga, gdy upierali się przy swoim zaprzeczaniu prawdzie.

Korzyści i wnioski płynące z wersetu:

1. Pocieszenie dla wierzących: Ten werset uczy nas, że odrzucenie prawdy przez ludzi nie jest czymś nowym – towarzyszyło posłańcom Boga od zawsze. Dlatego wierzący nie powinni się załamywać, gdy spotykają się z oporem i sprzeciwem.
2. Ostrzeżenie przed pychą i potęgą: Werset ten pokazuje, że siła, władza i bogactwo nie chronią przed karą Boga. Lud ‘Ad i Faraon byli najpotężniejszymi narodami swoich czasów, a jednak ich potęga nie uchroniła ich przed zniszczeniem, gdy odrzucili prawdę.
3. Nauka pokory: Człowiek nie powinien być dumny ze swojej pozycji, majątku czy wpływów, ponieważ wszystko to jest przemijające. Prawdziwa wielkość leży w posłuszeństwie Bogu i przyjęciu Jego posłańców.
4. Zachęta do cierpliwości: Historia tych narodów uczy nas cierpliwości w głoszeniu prawdy i wytrwałości, nawet jeśli droga jest długa i pełna przeszkód – tak jak cierpliwy był Noe, który wzywał swój lud przez setki lat.
5. Przestroga przed konsekwencjami uporu: Każdy, kto odrzuca prawdę po jej poznaniu, naraża się na gniew Boga, tak jak te narody, które zostały zniszczone. To skłania człowieka do refleksji i powrotu do Boga, zanim będzie za późno.