سورت ص — آیت 22

د کلمو معناګانې:

• فَفَزِعَ: وېرېدل، ډارېدل.
• خَصْمَانِ: دوه سره مخالف کسان، دوه دعوه کوونکي.
• بَغَى: ظلم يې وکړ، له حد نه تېر شو.
• لَا تُشْطِطْ: له حق نه مه اوځه، په حکم کې ظلم مه کوه.
• سَوَاءِ الصِّرَاطِ: نېغه او سمه لار.

تفسير:

(ياد کړه) هغه وخت چې هغوی (دوو کسانو) پر داود باندې ناڅاپه داخل شول، نو داود له دوی نه ووېرېد، ځکه چې هغوی پر هغه باندې په داسې ډول راغلل چې د هغه د عبادت ځای ته يې په دېوال ختل وو. کله چې دوی د داود وېره ولیدله، ورته يې وويل: مه وېرېږه! مونږ دوه خصمان (مخالف لوري) يو چې يو پر بل باندې ظلم کړی دی، نو ته زمونږ ترمنځ په حق او انصاف سره فیصله وکړه، او په حکم کې له حق نه مه اوځه او ظلم مه کوه، او مونږ ته د نېغې او سمې لارې ښوونه وکړه.

دا آيت هغه پېښه بیانوي چې دوه کسان د نبي الله داود عليه السلام په عبادت ځای کې ناڅاپه ورننوتل، چې داود يې له امله ووېرېد. هغوی ورته د تسلیت او ډاډ خبره وکړه او ويې ويل چې مونږ دوه دعوه کوونکي يو چې يو پر بل ظلم کړی، نو ته زمونږ ترمنځ په عدل سره فیصله وکړه، له حق نه مه اوږده او مونږ ته سمه لار وښيه. دا په دې دلالت کوي چې انبياء کرام هم د عدل او حق د قايمولو امر کېږي او دوی ته ويل کېږي چې په هر حالت کې بايد له حق نه تېري ونه کړي.

فايدې:

1. د قاضي او حاکم لپاره دا اړينه ده چې د خلکو ترمنځ په عدل او انصاف سره فیصله وکړي، او له حق نه تېري ونه کړي.
2. د عدل غوښتنه او د ظلم نه مخنيوی د اسلام له بنسټيزو اصولو څخه دی، او دا د مسلمانانو دنده ده چې د حق او عدل غوښتنه وکړي.
3. د حکم په وخت کې بايد له تعصب او ظلم نه ډډه وشي، او دواړو خواوو ته په برابرۍ سره وکتل شي.
4. دا آيت مونږ ته دا هم ښيي چې د ستونزو په وخت کې بايد د حق او عدل غوښتونکي واوسو، او د الله تعالی له نبيانو او اولياوو نه د لارښوونې غوښتنه وکړو.