Sura Sad — Werset 31

Słowa wymagające wyjaśnienia:

• الصَّافِنَاتُ – liczba mnoga od „sāfin" – konie stojące na trzech nogach, z uniesioną czwartą kopytą; jest to cecha koni rasowych i szlachetnych.
• الْجِيَادُ – liczba mnoga od „jawād" – konie szlachetne, szybkie, wytrzymałe, o doskonałych cechach.

Interpretacja wersetu:

Werset ten przypomina nam o sytuacji, gdy przed prorokiem Salomonem (niech spoczywa na nim pokój) zaprezentowano po południu konie rasowe, szlachetne i niezwykle szybkie. Konie te stały na trzech nogach, unosząc czwartą – co było oznaką ich lekkości, zwinności i doskonałej kondycji. Pokaz ten trwał tak długo, że słońce zaczęło zachodzić, a Salomon – pochłonięty tym widokiem – przegapił czas modlitwy popołudniowej (ʿasr). Było to dla niego doświadczenie, które uświadomiło mu, że nawet rzeczy piękne i cenne nie powinny odwracać go od obowiązków wobec Boga. Werset ten ukazuje również, jak wielką miłość Salomon żywił do koni – stworzeń, które służyły mu w walce i podróżach – oraz jak ta miłość mogła chwilowo odwrócić jego uwagę od spraw duchowych.

Korzyści płynące z wersetu:

• Przypomina nam, że człowiek może być pochłonięty przez rzeczy doczesne, nawet te dobre i pożyteczne, ale zawsze powinien pamiętać o priorytetach – a najważniejszym z nich jest pamięć o Bogu i wypełnianie obowiązków religijnych.
• Pokazuje pokorę proroka Salomona, który – mimo swojej potęgi i bogactwa – został przez Boga napomniany, a następnie okazał skruchę, co jest wzorem do naśladowania dla każdego wierzącego.
• Uczy nas, że miłość do dóbr tego świata nie jest zła sama w sobie, jeśli nie prowadzi do zaniedbania spraw duchowych; wręcz przeciwnie – mogą one być wykorzystane w służbie Bogu, jak konie Salomona, które służyły do dżihadu i obrony prawdy.
• Werset ten podkreśla wartość czasu – modlitwa ma wyznaczony czas, a wierzący powinien dbać o jej terminowe wykonywanie, nie pozwalając, by cokolwiek go od niej odciągnęło.