Сураи Сад — Оят 45

1. Маънои калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

• «عِبَادَنَا»: бандагони Мо.
• «أُولِي الْأَيْدِي»: соҳибони қувват; «айдӣ» дар ин ҷо ба маънои қувват ва тавоноӣ дар ибодат аст, на дасти ҷисмонӣ.
• «وَالْأَبْصَارِ»: ва соҳибони басиратҳо; «абсор» дар ин ҷо ба маънои басират ва фаҳми амиқи дин аст, на чашми ҷисмонӣ.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки бандагони баргузида ва паёмбарони худро — Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқубро ба ёд ор ва аз онҳо ёд кун. Ин се тан аз анбиёи бузург буданд, ки Худо онҳоро ба паёмбарӣ ихтиёр карда буд. Онҳо соҳиби қуввати бузург дар итоат ва ибодати Худо буданд; бо ҷидду ҷаҳд дар тоъат ва дар талаби ризои Худо кӯшиш мекарданд ва аз ибодат хаста намешуданд. Ҳамчунин онҳо соҳиби басират ва биниши дуруст дар дин буданд; ҳақро бо равшанӣ мешинохтанд ва дар роҳи ҳақ бо яқин ва дониши дуруст қадам мегузоштанд. Пас, онҳо ҳам дар амал қувват доштанд ва ҳам дар илм ва шинохт басират; ин ду сифат — қувват дар ибодат ва басират дар дин — сабаби сарфарозии онҳо гардида буд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки анбиёро ба ёд орем ва аз зиндагии онҳо ибрат гирем.
• Нишон медиҳад, ки дини Худо ҳам амал ва ҳам донишро талаб мекунад; бандаи комил касест, ки ҳам дар ибодат қувват дорад ва ҳам дар дин басират.
• Қувват дар тоъат ва басират дар дин роҳи расидан ба ризои Худо ва сарфарозист.
• Ёдоварӣ аз бандагони солеҳ дилро нарм ва ба некӣ ташвиқ мекунад ва муҳаббати динро дар дил афзун месозад.