Сураи Сад — Оят 43

1. Маънои калимаҳо:

• وَهَبْنَا: ато кардем, бахшидем.
• أَهْلَهُ: хонаводааш, аҳли байташ — ҳамсар ва фарзандони ӯ.
• مِثْلَهُم مَّعَهُمْ: мисли онҳо ҳамроҳи онҳо — яъне ба андозаи онҳо боз афзудем.
• رَحْمَةً مِّنَّا: аз ҷониби Мо раҳмат ва марҳамат.
• ذِكْرَى: панд, ёдоварӣ, ибрат.
• أُولِي الْأَلْبَابِ: соҳибони ақлҳои солим, хирадмандон.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Аллоҳ бандаи солеҳаш Айюб (алайҳис-салом)-ро аз беморӣ ва сахтиҳо раҳо кард, ба ӯ хонаводаашро бозгардонд — ҳамсар ва фарзандони гумшудаашро ба ӯ ато намуд. Ва на танҳо онҳоро, балки ба андозаи онҳо боз фарзандон ва наберагон бахшид, то хонаводааш дучанд гардид. Ҳамаи ин аз ҷониби Аллоҳ раҳмат ва марҳамат буд ба Айюб (алайҳис-салом) барои сабри зиёди ӯ дар роҳи итоати Парвардигор ва таҳаммули сахтиҳо. Ин инчунин панд ва ибратест барои соҳибони ақли солим, то бидонанд, ки оқибати сабр кушоиш ва подоши нек аст, ва ҳар касе ки ба Аллоҳ таваккал кунад ва сабр намояд, Аллоҳ ӯро танҳо намегузорад.

1. Фавоид ва дарсҳо:

• Сабр дар роҳи Аллоҳ ҳеҷ гоҳ беподош намемонад; оқибати сабр кушоиш ва раҳмат аст.
• Аллоҳ бандагони сабурро дӯст медорад ва онҳоро бо неъматҳои зиёд сарфароз мегардонад.
• Беморӣ ва сахтиҳо метавонанд озмоише бошанд, ки пас аз онҳо раҳмат ва осонӣ меояд.
• Соҳибони ақл аз ҳаводиси зиндагӣ ибрат мегиранд ва ба Аллоҳ умедворам мемонанд.
• Ин оят моро ба таваккал ба Аллоҳ, сабр ва шукргузорӣ даъват мекунад, ки инҳо роҳи расидан ба хушбахтӣ дар дунё ва охират аст.