Surja Ez-Zumer — Ajet 19

Kuptimet e fjalëve:

• Hakka alejhi kelimetul-adhab: Iu përmbush dhe u bë e detyrueshme fjala e dënimit, pra vendimi i Zotit se ai është nga banorët e zjarrit.
• Tunkidhu: Të shpëtosh dhe të nxjerrësh nga zjarri.

Tefsiri i Ajetit:

Ajeti i nderuar i drejtohet Pejgamberit ﷺ me një pyetje retorike që tregon pamundësinë: A mos vallë ai, të cilit i është konfirmuar fjala e dënimit nga Zoti për shkak të vazhdimësisë së tij në mohim dhe kokëfortësi, mund të udhëzohet? A mos vallë ti, o Pejgamber, ke mundësi ta shpëtosh atë që ka hyrë në zjarr? Sigurisht që jo! Ti nuk ke fuqi ta udhëzosh atë që Zoti e ka dënuar, sepse udhëzimi i vërtetë është vetëm në dorën e Allahut. Ai që ka merituar dënimin për shkak të mohimit dhe refuzimit të tij të vazhdueshëm të së vërtetës, nuk ka kthim pas – ai është prej atyre për të cilët Zoti ka thënë: "Këta janë për zjarrin, dhe nuk më intereson". Pra, ti o Pejgamber, nuk ke mundësi ta shpëtosh atë që është në zjarr, as ta udhëzosh atë që ka merituar dënimin. Detyra jote është vetëm t'ua komunikosh njerëzve mesazhin, ndërsa udhëzimi i tyre i përket vetëm Allahut.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Udhëzimi i vërtetë është vetëm në dorën e Allahut – Pejgamberi ﷺ, sado i mëshirshëm dhe i dhembshur qoftë, nuk mund ta udhëzojë atë që Zoti e ka dënuar. Kjo na mëson se ne duhet t'i lutemi Allahut që t'i udhëzojë njerëzit, sepse Ai është i Vetmi që i hap zemrat për besim.
2. Përgjegjësia jonë është vetëm përcjellja e mesazhit – Ashtu siç Pejgamberi ﷺ kishte për detyrë vetëm t'i ftojë njerëzit në të vërtetën, edhe ne duhet ta kryejmë detyrën tonë në thirrjen drejt së mirës, pa u dëshpëruar nga ata që nuk pranojnë, sepse udhëzimi i tyre nuk varet nga ne.
3. Paralajmërim nga kokëfortësia dhe mohimi – Ajeti na tërheq vërejtjen se vazhdimi në mohim dhe refuzim i së vërtetës e bën të detyrueshëm dënimin e Zotit. Prandaj, njeriu duhet ta shfrytëzojë kohën e tij para se të vijë momenti kur pendimi nuk pranohet.
4. Mëshira e Zotit dhe drejtësia e Tij – Zoti nuk e dënon askënd padrejtësisht; dënimi vjen vetëm pasi njeriu e meriton atë me veprat dhe qëndrimin e tij. Kjo na bën të kuptojmë se Zoti është i Drejtë në gjykimin e Tij dhe i Mëshirshëm me ata që kthehen tek Ai.