Surah Az-Zumar — Talata 51

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• سَيِّئَاتُ مَا كَسَبُوا – Ang mga masamang bunga o kaparusahan ng kanilang mga ginawang kasalanan at pagsuway.
• ظَلَمُوا – Ang mga lumabag sa katarungan sa pamamagitan ng pagtatambal kay Allah (shirk) at paggawa ng mga kasalanan.
• بِمُعْجِزِينَ – Hindi sila makakatakas o makalalampas sa kapangyarihan ni Allah; hindi nila magagawang hadlangan ang Kanyang parusa.

Interpretasyon ng Talata:

Ang talatang ito ay nagpapatunay sa katarungan ni Allah sa Kanyang mga nilikha. Ang mga naunang pamayanan na tumanggi sa mga sugo at nagpabulaan sa katotohanan ay dinatnan ng kaparusahan dahil sa kanilang mga kasalanan—sila ay pinahiya sa mundong ito at pinarusahan sa kabilang buhay. Ngayon, ang mga mapang-aping tao mula sa mga kapanahon ng Propeta (sumakanya nawa ang kapayapaan)—lalo na ang mga paganong Quraysh sa Mecca—ay tiyak na daranas din ng parehong kaparusahan dahil sa kanilang mga ginawang kasamaan, tulad ng nangyari sa mga naunang pamayanan. Hindi nila magagawang takasan ang kapangyarihan ni Allah, sapagkat Siya ang Ganap na Makapangyarihan at ang lahat ay nasa ilalim ng Kanyang kontrol. Ang parusang ito ay dumating sa kanila sa Labanan sa Badr, kung saan marami sa kanilang mga pinuno ang napatay.

Mga Aral at Benepisyo:

• Ang talatang ito ay nagtuturo sa atin na ang katarungan ni Allah ay ganap—walang sinuman ang makakatakas sa Kanyang parusa, at ang bawat isa ay mananagot sa kanyang mga gawa.
• Nagbibigay ito ng babala sa mga nagpapatuloy sa kasamaan na huwag magpadala sa kayabangan, sapagkat ang kaparusahan ay darating sa takdang oras na itinakda ni Allah.
• Nagpapakita ito ng pagkakapantay-pantay ng batas ni Allah sa lahat ng panahon—ang mga naunang mapang-api ay pinarusahan, at ang mga huling mapang-api ay parurusahan din.
• Nagpapaalala ito sa atin na ang tagumpay ng katotohanan laban sa kasinungalingan ay tiyak, at ang mga mananampalataya ay dapat magtiwala sa pangako ni Allah.
• Ang talatang ito ay naghihikayat sa atin na iwasan ang lahat ng uri ng kawalang-katarungan, lalo na ang pinakamalaking kawalang-katarungan—ang pagtatambal kay Allah—at magsisi bago pa man dumating ang parusa.