Сураи Аз-Зумар — Оят 61

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• اتَّقَوْا: парҳезгорӣ карданд, яъне фармонҳои Худоро иҷро ва аз манъшудаҳо дурӣ ҷустанд.
• بِمَفَازَتِهِمْ: бо комёбӣ ва наҷоти худ; «мафоза» ҷои комёбӣ ва пирӯзиро низ мегӯянд, ки дар ин ҷо биҳишт аст.
• لَا يَمَسُّهُمُ السُّوءُ: ҳеҷ бадӣ ва азоб ба онҳо намерасад.
• يَحْزَنُونَ: ғамгин мешаванд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол бандагони парҳезгори худро аз азоби дӯзах наҷот медиҳад ва онҳоро ба ҷои комёбӣ ва пирӯзии онҳо — яъне биҳишт — ворид месозад. Ин наҷот ва комёбӣ самараи тақвои онҳост: онҳо фармонҳои Худоро иҷро карданд ва аз манъшудаҳояш дурӣ ҷустанд. Дар он ҷо ҳеҷ гуна азоб ва бадӣ ба онҳо намерасад ва онҳо барои он чизҳое, ки дар дунё аз даст додаанд, ғамгин намешаванд. Ин оят ба бандагони Худо мужда медиҳад, ки тақво сабаби наҷот ва комёбӣ дар охират аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Тақво ва парҳезгорӣ роҳи наҷот аз азоби Худо ва расидан ба биҳишт аст.
• Худованд бандагони парҳезгори худро танҳо намегузорад, балки онҳоро аз ҳар бадӣ наҷот медиҳад.
• Дар охират барои аҳли тақво ҳеҷ ғам ва андӯҳе нест; онҳо ба он чизҳое, ки дар дунё аз даст додаанд, афсӯс намехӯранд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҷои пайгирии лаззатҳои гузарои дунё, ба тақво ва итоати Худо кӯшиш кунем, зеро комёбии ҳақиқӣ дар он аст.
• Ин оят дили инсонро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Худованд раҳим ва меҳрубон аст ва бандагони некро бо биҳишт подош медиҳад.