Сураи Ан-Ниса — Оят 138

1. Маънои калимаҳо:

— «بَشِّرِ»: хабар деҳ, мужда расон. Дар асл «башорат» ба хабарҳои хуш гуфта мешавад, вале дар ин ҷо ба маънои таҳдиду огоҳӣ омадааст, яъне хабари бадро ба шакли таъкид расондан.

— «الْمُنَافِقِينَ»: мунофиқон, яъне касоне ки дар зоҳир имонро нишон медиҳанд, вале дар ботин кофиранд.

— «عَذَابًا أَلِيمًا»: азобе дардовар ва сахт.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбари худ (с) фармон медиҳад, ки ба мунофиқон хабари дардовар расонад, ки барои онҳо дар охират азоби сахт ва дардовар омода аст. Мунофиқон он гурӯҳе ҳастанд, ки дар зоҳир худро мусулмон нишон медиҳанд, аммо дар дили худ куфрро пинҳон медоранд. Онҳо бо ин дуруӣ ва фиреб худро дар миёни мардум ҳифз мекунанд, вале Худованд аз ниятҳои пинҳонии онҳо огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пӯшида нест. Барои ҳамин, дар рӯзи қиёмат барои онҳо азоби дардовар муҳайёст, ки аз он ҳеҷ гурез нест. Ин оят ҳушдор медиҳад, ки имон на танҳо дар забон, балки дар дил ва амал бояд бошад, ва дуруӣ дар дин ҳаргиз ба наҷот намерасонад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки имон бояд самимӣ ва аз дил бошад, на танҳо дар зоҳир.

— Худованд одил аст ва ҳеҷ амалеро бе ҷазо намегузорад; аз ин рӯ, бояд аз дуруӣ ва риё дурӣ ҷӯем.

— Дар ин оят раҳмат ва адолати Худованд баён шудааст: Ӯ ба бандагони ростқавл подоши нек ва ба мунофиқон азоби дардовар ваъда кардааст.

— Ин оят моро ба сӯи ростқавлӣ, самимият дар имон ва амалҳои нек ҳидоят мекунад, то дар дунё ва охират комёб шавем.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва бо огоҳиҳои худ моро аз роҳҳои хато нигоҳ медорад; пас бояд ба он бори диққат гӯш диҳем ва аз он панд гирем.