Sura An-Nisa — Werset 146

Znaczenie słów:

• تَابُوا – pokutowali, powrócili do Boga z żalu za popełnione grzechy.
• أَصْلَحُوا – naprawili to, co zepsuli; poprawili swoje czyny i intencje.
• اعْتَصَمُوا بِاللَّهِ – mocno uchwycili się Boga, polegali na Nim i trzymali się Jego religii.
• أَخْلَصُوا دِينَهُمْ لِلَّهِ – uczynili swoją wiarę i praktyki religijne czystymi wyłącznie dla Boga, bez obłudy i pokazywania się.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Ten werset jest wyjątkiem od wcześniejszego opisu obłudników (munafikun), którzy odwracają się od wiary i trzymają się z dala od wspólnoty wierzących. Bóg mówi, że jednak ci spośród nich, którzy spełnią cztery warunki, zostaną objęci Jego miłosierdziem:

1. Pokutują – szczerze żałują za swoją obłudę i grzechy, powracając do Boga z czystym sercem.
2. Naprawiają się – poprawiają swoje czyny i postępowanie, zarówno w sferze wewnętrznej (intencje, wiara), jak i zewnętrznej (uczynki, relacje z ludźmi).
3. Mocno trzymają się Boga – polegają na Nim, szukają u Niego pomocy i trzymają się Jego religii, nie zbaczając z prostej ścieżki.
4. Uczyniają swoją religię czystą dla Boga – oddają Mu cześć i wykonują dobre uczynki wyłącznie z pobudek szczerych, bez chęci zyskania uznania ludzi (bez rija – obłudy).

Ci, którzy spełnią te warunki, będą wśród prawdziwych wierzących – zarówno w życiu doczesnym, jak i w życiu ostatecznym. Bóg obiecuje, że da wierzącym ogromną nagrodę, która jest przygotowana dla nich w Raju. Jest to dowód na to, że drzwi pokuty są otwarte dla każdego, kto szczerze pragnie powrócić do Boga, i że żaden grzech – nawet obłuda – nie jest przeszkodą dla Bożego miłosierdzia, jeśli towarzyszy mu szczera skrucha.

Korzyści płynące z tego wersetu:

• Miłosierdzie Boga obejmuje wszystkich – nawet ci, którzy popadli w obłudę, mogą zostać przebaczeni, jeśli szczerze pokutują. To uczy nas, że nie należy rozpaczać nad swoimi grzechami, lecz wracać do Boga z nadzieją.
• Pokuta wymaga konkretnych działań – nie wystarczy samo słowne przeproszenie, lecz trzeba naprawić swoje postępowanie i trzymać się Boga. To pokazuje, że islam jest religią czynu i szczerości.
• Szczerość (ichlas) jest fundamentem wiary – czystość intencji wobec Boga jest warunkiem przyjęcia naszych uczynków. To motywuje nas do oczyszczania serc z obłudy i pragnienia uznania ludzi.
• Wierzący mają wielką nagrodę – obietnica ogromnej nagrody dla wierzących dodaje nam siły i cierpliwości w przestrzeganiu przykazań Boga, nawet gdy spotykają nas trudności.
• Jedność wspólnoty wierzących – pokutujący obłudnicy, po naprawieniu się, stają się częścią wspólnoty wierzących. To uczy nas, że braterstwo w islamie opiera się na wierze i prawości, a nie na przeszłych błędach.