Сураи Ан-Ниса — Оят 15

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— Фоҳиша: амали зишту бад, ки дар ин ҷо мақсад аз он зино аст.

— Фасташҳиду: шоҳид талаб кунед, яъне шоҳидонро ҷамъ намоед.

— Арбаъатан минкум: чаҳор нафар аз шумо, яъне чаҳор марди мусулмони одил.

— Фаъмсикуҳунна: онҳоро нигоҳ доред, яъне дар хонаҳо ҳабс кунед.

— Ятаваффаҳунна-л-мавт: то даме ки марг онҳоро фаро гирад.

— Сабилан: роҳе, яъне роҳи раҳоӣ аз он ҳабс.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи заноне сухан мегӯяд, ки аз миёни занони шумо амали зиноро содир мекунанд. Худованд ба ҳокимон ва қозиён фармон медиҳад, ки барои исботи ин амал чаҳор марди мусулмони одилро шоҳид талаб кунанд. Агар онҳо ба зинои ин занон шоҳидӣ диҳанд, он гоҳ бояд онҳоро дар хонаҳо нигоҳ доранд ва ҳабс кунанд, то даме ки марг онҳоро фаро гирад ё Худованд барои онҳо роҳи раҳоӣ аз ин ҳабсро муайян намояд.

Ин ҳукм дар аввали ислом буд. Баъдтар Худованд барои онҳо роҳи дигаре муқаррар кард: занони бешавҳари зинокор сад зарбаи дарра ва як соли бадарға мешаванд, ва занони шавҳардори зинокор бо санг зада мешаванд. Ин тадбир барои поксозии ҷомеа ва пешгирӣ аз паҳншавии фисқу фуҷур буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ислом ба покии ҷомеа ва ҳифзи шарафи одамон аҳамияти калон медиҳад.

— Исбот кардани амалҳои бад бояд бо роҳи одилона ва бо шоҳидони боэътимод сурат гирад, то касе бегуноҳ ҷазо набинад.

— Ҳукмҳои Худованд марҳила ба марҳила ва бо назардошти манфиати одамон тағйир меёбанд, ки ин ҳикмати Ӯро нишон медиҳад.

— Ислом роҳи тавба ва ислоҳро барои ҳама боз мегузорад ва ҳеҷ касро аз раҳмати Худо ноумед намекунад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба аҳкоми Худованд итоат кунем ва аз амалҳои зишт дурӣ ҷӯем, то дар дунёву охират сарфароз бошем.