Surja Ghafir — Ajet 29

Kuptimi i fjalëve:

• ظَاهِرِينَ: të fuqishëm, sundues, të ngritur mbi tokë.
• مِن بَأْسِ اللَّهِ: nga dënimi dhe ndëshkimi i Allahut.
• سَبِيلَ الرَّشَادِ: rruga e drejtë dhe e udhëzimit të saktë.

Tefsiri i Ajetit:

I besuari nga familja e Faraonit iu drejtua popullit të tij me fjalë të urta dhe zemërbutësi, duke u thënë: "O populli im! Sot pushteti dhe sundimi janë në duart tuaja, ju jeni të fuqishëm dhe të ngritur në tokën e Egjiptit, sundoni mbi bijtë e Izraelit dhe të tjerët. Por nëse vjen dënimi i Allahut, kush do të na mbrojë ne nga ai? Kush do të na shpëtojë nga ndëshkimi i Tij, nëse Ai na e dërgon atë për shkak të vrasjes së Musait dhe kundërshtimit të urdhrit të Tij?"

Atëherë Faraoni, duke u përgjigjur dhe duke u larguar nga diskutimi me atë besimtar, i tha popullit të tij: "Unë nuk ju këshilloj për asgjë tjetër përveç asaj që unë vetë e shoh të arsyeshme dhe të drejtë për veten time. Mendimi im është se duhet ta vrasim Musain, për të larguar të keqen dhe prishjen. Unë nuk po ju udhëzoj në asgjë tjetër përveç rrugës së drejtë dhe të suksesit."

Faraoni e shihte veten si të pagabueshëm dhe mendonte se mendimi i tij ishte më i miri, duke ia atribuar vetes udhëzimin drejt së vërtetës, ndërsa në realitet ai ishte i humbur dhe humbiste të tjerët me vete.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Besimtari i vërtetë këshillon popullin e tij me sinqeritet dhe dashamirësi, edhe nëse ata janë kundër tij, sepse ai dëshiron shpëtimin e tyre nga dënimi i Allahut.
2. Pushteti dhe fuqia tokësore nuk mund ta mbrojnë njeriun nga dënimi i Allahut, prandaj njeriu nuk duhet të mashtrohet nga pasuria dhe sundimi i tij.
3. Mendimi i njeriut, sado i lartë të jetë, nuk është i pagabueshëm; udhëzimi i vërtetë është vetëm nga Allahu, dhe ai që i mbështetet vetëm mendimit të tij, si Faraoni, e humb rrugën e drejtë.
4. Thirrja drejt së vërtetës kërkon guxim dhe sinqeritet, edhe kur ajo bëhet para një sunduesi tiran, sepse e vërteta mbetet e lartë mbi çdo pushtet.
5. Ky ajet na mëson se udhëheqësi i padrejtë përpiqet t'ua paraqesë gabimet e veta si rrugë të drejtë, prandaj duhet të jemi të kujdesshëm dhe të mos i besojmë verbërisht askujt, por t'i referohemi librit të Allahut dhe sunetit të Pejgamberit të Tij.