Сураи Гафир — Оят 77

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• فَاصْبِرْ — сабр кун, тоқат кун.
• وَعْدَ اللَّهِ — ваъдаи Худованд.
• حَقٌّ — ҳақ, рост, шак надорад.
• نُرِيَنَّكَ — нишон медиҳем ба ту.
• نَتَوَفَّيَنَّكَ — ҷони туро мегирем (яъне туро пеш аз онҳо фавт мекунем).
• يُرْجَعُونَ — баргардонида мешаванд.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, бар озору таказиби қавмат сабр кун ва дар роҳи даъват устувор бош. Ҳамоно ваъдаи Худованд ба нусрату пирӯзӣ ҳақ аст ва дар он ҳеҷ шакке нест; Ӯ ваъдаи Худро ба ту иҷро хоҳад кард. Пас, ё дар ҳаёти худат баъзе аз азоберо, ки ба ин мушрикон ваъда додаем — монанди он чи дар рӯзи Бадр рӯй дод — ба ту нишон медиҳем, ё пеш аз фаро расидани он азоб ҷони туро мегирем. Дар ҳар ду ҳолат, бозгашти онҳо танҳо ба сӯи Мост дар рӯзи қиёмат, ва Мо онҳоро ба сабаби куфру инкори худ ба азоби сахт гирифтор хоҳем кард ва ба оташи дӯзах, ки дар он ҷовидона хоҳанд монд, дохил месозем.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Сабру тоқат дар роҳи даъват ва таҳаммули душвориҳо сифати асосии ҳар даъватгар аст; Худованд Паёмбари худро ба сабр фармон медиҳад, ки ин барои ҳамаи мӯъминон ибрат аст.
• Ваъдаи Худованд ҳақ аст ва ҳеҷ гоҳ хилоф намешавад; бовар ба ин ваъда дили инсонро ором ва устувор мегардонад.
• Ғалаба ва нусрат метавонад дар ҳаёти ин дунё биёяд, ё ин ки инсон пеш аз дидани он аз дунё равад — дар ҳар сурат подоши Худо аз даст намеравад.
• Ҳамаи одамон дар рӯзи қиёмат ба сӯи Худованд баргардонида мешаванд ва ҳисоби аъмоли онҳо танҳо ба дасти Ӯст.
• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки агар дар дунё адолат ба таъхир афтад, дар охират ҳатман ҷазо ва подош дода мешавад.
• Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ба ҷои ғамгинӣ аз таказиби душманон, ба Худованд таваккул кунем ва ба ваъдаи Ӯ бовар дошта бошем.