Сураи Аз-Зухруф — Оят 12

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الأَزْوَاجَ: ҷамъи «زَوج», яъне навъҳо, гурӯҳҳо ва ҷуфтҳо; ҳар чизе, ки аз ду ё зиёда навъ иборат аст, мисли шабу рӯз, марду зан, наринаву модина.
• الْفُلْكِ: киштиҳо, воситаҳои обӣ, ки дар баҳрҳо ва дарёҳо рафтуомад мекунанд.
• الْأَنْعَامِ: чорпоёни хонагӣ, ба монанди шутур, гов, гӯсфанд, асп, хачир ва хар, ки инсон аз онҳо фоида мегирад.
• تَرْكَبُونَ: савор мешавед, яъне бар онҳо нишаста сафар мекунед.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба бандагони худ хотиррасон мекунад, ки Ӯст, ки ҳамаи навъҳо ва ҷуфтҳоро офаридааст: шабу рӯз, марду зан, наринаву модина, замину осмон ва ҳар он чи дар кӯҳу дашт вуҷуд дорад. Ҳамаи ин аз қудрати бепоёни Ӯ ва дониши фарогири Ӯ гувоҳӣ медиҳанд.

Сипас Аллоҳ мефармояд, ки барои шумо аз киштиҳо воситае сохт, ки дар баҳрҳо бар он савор мешавед ва ба мақсадҳои худ мерасед, ва аз чорпоёни хонагӣ низ воситае омода кард, ки дар хушкӣ бар онҳо савор шуда, сафар мекунед ва борҳои худро ҳамл менамоед. Ин ҳама неъматҳои бузурги Аллоҳанд, ки ба инсон дар ҳаракат ва сафар ёрӣ мерасонанд.

Пас, ҳамон Зоте, ки ин ҳамаро офарида ва ба шумо итоат гардонидааст, сазовори ибодат ва сипосгузорӣ аст, на он чи дигарон ба Ӯ шарик месозанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва инсонро ба ислом ва Қуръон наздик месозанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ ҳама чизро бо ҳикмат ва тадбир офаридааст; ҳар мавҷуде ҷуфт ва навъ дорад, ва ин далели илми беканори Офаридгор аст.
• Аллоҳ ба инсон неъматҳои зоҳириро ато кардааст: киштӣ ва чорпо, ки воситаҳои осони сафар ва рӯзгузаронӣ мебошанд. Ин неъматҳо бояд ба шукргузорӣ ва итоати Ӯ бошанд.
• Инсон бояд дар ҳар сафар ва ҳаракат ба ёд оварад, ки ин воситаҳоро Аллоҳ барояш муяссар кардааст, на бо қудрати худи ӯ ба вуҷуд омадаанд.
• Оят ба мо меомӯзад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва баён аст; он моро ба тафаккур дар бораи офариниш ва неъматҳои Аллоҳ даъват мекунад, то имон ва муҳаббатамон ба Парвардигор афзун гардад.
• Ҳар касе, ки дар ин неъматҳо андеша кунад, ба бузургии Аллоҳ пай мебарад ва дилаш ба ислом ва Қуръон гарм мешавад, зеро мебинад, ки ин дин дини фитрат ва дини шукргузорӣ ба неъматҳост.