Сураи Аз-Зухруф — Оят 73

1. Маънои калимаҳо:

— «فَاكِهَةٌ»: меваҳо, яъне навъҳои гуногуни меваҳои хуштаъм.

— «كَثِيرَةٌ»: бисёр, фаровон.

— «مِنْهَا تَأْكُلُونَ»: аз он меваҳо мехӯред, яъне шумо метавонед аз ҳар навъи он бихӯред.

1. Тафсири оят:

Дар биҳишт барои аҳли имон меваҳои фаровон ва гуногун омода аст, ки ҳеҷ гоҳ тамом намешаванд ва пайваста дастрас мебошанд. Ин меваҳо аз ҳар навъ ва бо тамоми хосиятҳои хушбӯй ва болаззат ҳозиранд, то ки биҳиштиён аз онҳо бихӯранд ва аз неъматҳои бепоёни Худованд баҳраманд гарданд. Ин неъматҳо на танҳо бисёранд, балки доимӣ ва беканоранд, ки ин нишонаи карами бузурги Парвардигор нисбат ба бандагони некӯкор аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро ба ёд медиҳад, ки биҳишт ҷои неъматҳои бепоён аст ва Худованд барои бандагони солеҳ чунин подоши бузург омода кардааст.

— Ваъдаи меваҳои фаровон ва доимӣ дар биҳишт дили инсонро ба сӯи амалҳои нек ва тоъатҳо мекашад ва ӯро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои дунё гузаранд, аммо неъматҳои охират абаданд ва ҳеҷ гоҳ тамом намешаванд.

— Инчунин ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Худованд раҳим ва меҳрубон аст ва барои бандагони худ ҳатто дар ҷои подош низ ҳама гуна хушӣ ва фароғатиро омода кардааст, то ки мо ба сӯи Ӯ бозгардем ва ба роҳи Ӯ устувор бошем.