Сураи Аз-Зухруф — Оят 74

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Муҷримин: ҷамъи «муҷрим» аст, яъне гунаҳгорон, касоне ки бо куфру гуноҳҳои бузург худро ба ҷойгоҳи ҷинояткорӣ расондаанд.
• Холидун: ҷамъи «холид» аст, маънои ҳамешагӣ ва абадӣ монданро дорад, яъне онҳо дар он азоб ҳеҷ гоҳ намебароянд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки он касоне, ки бо куфр ва гуноҳҳои худ ба ҷойгоҳи ҷинояткорӣ расидаанд, дар азоби дӯзах ҳамешагӣ хоҳанд монд. Онҳо аз он азоб намебароянд ва аз раҳмати Худо ноумед мегарданд. Ин азоби онҳо зулм нест, балки худ онҳо ба хештан зулм кардаанд, зеро ба Худои ягона имон наоварданд ва паёмбаронашро пайравӣ накарданд. Ҳамин тавр, онҳо бо амалҳои бади худ сабаби ҳалокати абадии хеш гардиданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ҳеҷ касро бе сабаб азоб намедиҳад; азоб танҳо барои онҳоест, ки худ ба хештан зулм мекунанд.
• Қуръон одамонро огоҳ мекунад, то пеш аз он ки дер шавад, роҳи ростро интихоб кунанд ва аз куфру гуноҳ дурӣ ҷӯянд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки раҳмати Худо барои бандагони нек аст ва ҳар кас ба сӯи Ӯ тавба кунад, Ӯ тавбаашро қабул мекунад.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; хондани он ва андеша кардан дар маъноҳояш инсонро ба роҳи наҷот ва саодати абадӣ ҳидоят мекунад.
• Имон ба Худои ягона ва пайравӣ аз паёмбарон сабаби раҳоӣ аз азоби абадӣ ва ба даст овардани биҳишти ҷовидон аст.