Сураи Аз-Зухруф — Оят 72

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «أُورِثْتُمُوهَا»: мерос дода шудед онро; яъне биҳишт ба мисли мерос ба шумо дода шуд, ки гӯё аз они шумо гардид.
• «بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ»: ба сабаби он амалҳое, ки дар дунё анҷом медодед.

1. Тафсири оят:

Ин биҳиште, ки ба шумо тавсиф карда шуд, ҳамон ҷоест, ки Худованд ба шумо мерос додааст. Ин мерос ба сабаби амалҳои некӯест, ки дар дунё анҷом медодед — аз намоз, рӯза, садақа, зикр ва дигар тоатҳо. Вориси шудан ба биҳишт ба маънои он аст, ки он ба мисли молу мулки меросӣ ба ихтиёри шумо даромадааст ва ҳамеша аз они шумост. Аммо ин ҳама аз фазлу раҳмати Худованд аст, на танҳо аз рӯи адолат ва ҳаққи амалҳои шумо; зеро амалҳои мо ҳаргиз ба андозаи неъматҳои биҳишт намерасанд. Пас, Худованд ба подоши амалҳои камтар неъматҳои бузург ва ҷовидонӣ ато мекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Биҳишт ҷои ҷовидонӣ ва оромии абадӣ аст, ки Худованд ба бандагони некӯкор ваъда додааст.
• Амалҳои некӯ дар дунё сармояи саодати охират мебошанд; ҳар кори хайре, ки инсон мекунад, беподош намемонад.
• Раҳмати Худованд бар ғазаби Ӯ пешӣ мегирад; Ӯ ба амалҳои андаки мо подоши бузург медиҳад.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки бо тавба ва амалҳои солеҳ метавонем ба биҳишт умедвор бошем.
• Қуръон китобест, ки роҳи расидан ба биҳиштро равшан нишон медиҳад ва моро ба сӯи амалҳои некӯ ҳидоят мекунад.