Сураи Аз-Зухруф — Оят 80

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «أَمْ»: ҳарфи истифҳом аст, ки инкор ва тааҷҷубро ифода мекунад.
• «يَحْسَبُونَ»: гумон мекунанд, пиндоранд.
• «سِرَّهُمْ»: сирри онҳо, яъне он чизе ки дар дилҳояшон пинҳон медоранд.
• «نَجْوَاهُمْ»: наҷвои онҳо, яъне суҳбати пинҳонӣ ва оҳистаи байни худ.
• «بَلَىٰ»: ҳа, албатта (барои тасдиқи инкоршуда).
• «رُسُلُنَا»: фириштагони мо, ки аъмоли бандагонро навишта мегиранд.
• «لَدَيْهِمْ»: назди онҳо, дар ҳузури онҳо.
• «يَكْتُبُونَ»: менависанд.

1. Тафсири оят:

Оё ин кофирон ва мушрикон гумон мекунанд, ки Мо он чиро, ки дар дилҳояшон пинҳон медоранд ва он суҳбатҳои оҳистае, ки дар байни худ мекунанд, намешунавем? Ҳа, Мо ҳамаи инро мешунавем ва медонем. Ҳеҷ чиз аз Мо пинҳон намемонад — на он чи дар дилҳост ва на он чи бо забон оҳиста гуфта мешавад. Ва фириштагони Мо, ки нависандагони аъмол ҳастанд, назди онҳо ҳозиранд ва ҳар амалеро, ки онҳо мекунанд — пинҳонӣ ё ошкоро — менависанд. Пас ҳеҷ гуна гумони нодуруст набояд дошта бошанд, ки аз илми Худо ва назорати Ӯ берун мондаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Худованд ҳамеша назораткунандаи аъмоли мост ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад, ҳатто ниятҳо ва суҳбатҳои пинҳонии мо.
• Ин боиси он мегардад, ки инсон ҳамеша худро дар ҳузури Худо ҳис кунад ва аз гуноҳу зиштӣ дурӣ ҷӯяд.
• Ин оят ба мо тасаллӣ медиҳад, ки агар касе ба мо зулме кунад ё дар пинҳо бадӣ кунад, Худо онро медонад ва сабт мекунад, ва рӯзе ҳама ба ҷазои аъмоли худ хоҳанд расид.
• Ин боиси афзун шудани тақво ва ихлос дар банда мешавад, зеро медонад, ки фириштагон ҳар амали ӯро менависанд.
• Ин оят моро ба сӯи адолати Худо ва ҳисобот дар рӯзи қиёмат роҳнамоӣ мекунад ва ба мо мефаҳмонад, ки ҳеҷ амале бе ҷазо намемонад.
• Ин боиси он мегардад, ки мо ба Худо боварӣ ва таваккул дошта бошем, зеро Ӯ шунаво ва донои ҳама чиз аст.