Сураи Аз-Зухруф — Оят 81

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят фаҳмиши онҳо зарур аст:

— «وَلَدٌ»: фарзанд, яъне он чи мушрикон ба Худо нисбат медоданд.

— «الْعَابِدِينَ»: ибодаткунандагон, парастандагон.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ба мушрикони қавми худ, ки мегуфтанд фариштагон духтарони Худоянд, бигӯ: «Агар ба гумони шумо Худои Раҳмон фарзанде медошт, пас ман аввалин ибодаткунандаи он фарзанд мебудам, зеро ман пеш аз ҳама ба итоати Худо истодаам. Аммо чунин чиз ҳаргиз набуд ва нахоҳад буд. Худо аз доштани ҳамсар ва фарзанд пок ва муназзаҳ аст». Ин оят бо услуби шартӣ ва фарзии баён шудааст, то ботил будани гуфтори мушриконро равшан созад ва нишон диҳад, ки Худои ягона шарику фарзанд надорад ва ҳамаи махлуқот танҳо Ӯро ибодат мекунанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят покии Худоро аз ҳар гуна нисбатҳои нодуруст, ба монанди доштани фарзанд, собит мекунад ва дили инсонро ба шинохти дурусти Парвардигор ҳидоят менамояд.

— Паёмбар (с) намунаи олии ибодат ва итоат ба Худост; пайравӣ аз ӯ роҳи наҷот ва саодатро нишон медиҳад.

— Қуръон бо далелҳои равшан ва услуби хуш ба шубҳаҳо посух медиҳад ва инсонро ба тавҳид, яъне ягонагӣ ва покии Худо, даъват мекунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки эътиқоди худро аз рӯи ҳақиқат ва далел бисозем, на аз рӯи гумон ва хурофот.