Сураи Аз-Зухруф — Оят 79

1. Маънои калимаҳо:

• «أَبْرَمُوا»: муҳкам карданд, қатъӣ намуданд, тадбир андешиданд.
• «أَمْرًا»: кор, нақша, тадбир.
• «مُبْرِمُونَ»: муҳкамкунандагон, тадбиркунандагон, қатъикунандагон.

1. Тафсири оят:

Оё ин кофирон ва мушрикон нақша ва тадбире муҳкам карданд, то бо он ҳақро, ки барои онҳо оварда шудааст, ба муқобилат бархезанд ва ба Пайғамбар (с) макр кунанд? Пас, Мо низ тадбир ва нақшаи худро муҳкам мекунем ва ба онҳо ҷазое медиҳем, ки сазовори он ҳастанд. Ҳар макре, ки онҳо барои зиёни расонидан ба Пайғамбар (с) ва ёрон вай андешанд, Мо тадбире болотар аз он дорем ва макри онҳоро баргардон мекунем. Мо ба онҳо азоб ва ҳалокиро муҳкам кардаем, ки ҳеҷ чиз аз он наметавонад ҷилави онро бигирад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мӯъминон тасаллӣ медиҳад, ки агар душманон бар зидди онҳо нақшаҳо кашанд, Худованд тадбири болотар аз онҳо дорад ва ҳақро пирӯз мегардонад.
• Нишон медиҳад, ки макри кофирон ҳеҷ гоҳ бенатиҷа намемонад ва Худованд онро бар зидди худи онҳо бармегардонад.
• Мӯъминро водор мекунад, ки танҳо ба Худованд таваккал кунад ва аз макри душманон натарсад, зеро тадбири Худо қавӣ ва муҳкам аст.
• Ин оят ба инсон меомӯзад, ки ҳақ ҳамеша пирӯз аст ва ботил ҳарчанд нақшаҳои бузург кашад, дар ниҳоят мағлуб мешавад.
• Ин оят муҳаббат ба ислом ва Қуръонро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Худованд ҳомии дини худ ва пайравони он аст.