Сураи Аль-Джасия — Оят 29

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• نَسْتَنسِخُ — яъне «фармон медиҳем, ки навишта шавад» ё «аз рӯи он нусха бардорем»; дар ин ҷо маънояш он аст, ки мо фариштагони нигаҳбонро вазифадор мекунем, ки аъмоли шуморо сабт намоянд.
• يَنطِقُ — «сухан мегӯяд», «гувоҳӣ медиҳад»; китоб ба худ сухан намегӯяд, балки мазмуни он баёнгари аъмоли одамон аст.
• كِتَابُنَا — «китоби Мо», яъне дафтари аъмол, ки фариштагон онро навиштаанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар рӯзи қиёмат хитоб ба бандагон аст. Худованд мефармояд: ин китоби Мост — ҳамон дафтаре, ки фариштагони нигаҳбони аъмол онро бо тамомӣ ва дақиқӣ навиштаанд. Ин китоб бар зидди шумо ба ҳақ сухан мегӯяд ва гувоҳӣ медиҳад; ҳеҷ чизе аз он кам ва зиёд нашудааст. Ҳар амалеро, ки шумо дар дунё кардаед — хуб ё бад, хурд ё калон — дар он сабт шудааст. Мо ҳамеша фармон медодем, ки нигаҳбонон он чиро, ки шумо мекунед, навишта гиранд, ва ҳеҷ амалеро фаромӯш намекунем ва беҳисоб намегузорем. Пас ин китоб оинаи равшани аъмоли шумост ва ба ҳақ бар зидди шумо гувоҳӣ медиҳад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил ва доност; ҳеҷ амале, хурд ё бузург, аз назари Ӯ пинҳон намемонад. Ин ба инсон эътимод ва оромиш мебахшад, ки дар дунё беҳуда нест ва ҳар некӣ сабт мешавад.
• Ҳисоби дақиқ ва китоби равшан боиси он мегардад, ки инсон ба некӣ майл кунад ва аз бадӣ парҳез намояд, зеро медонад, ки ҳама чиз навишта мешавад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Қуръон ва дафтари аъмол ҳақро баён мекунанд ва ҳеҷ зулме дар рӯзи қиёмат нахоҳад буд. Ин адолати Худовандро нишон медиҳад ва дилҳоро ба ислом гарм мекунад.
• Инчунин, ин оят ба мо умед мебахшад, ки агар тавба кунем ва амали нек анҷом диҳем, он дар китоби Худованд сабт мешавад ва подоши онро хоҳем ёфт. Ин моро ба сӯи Қуръон ва амал ба он ҳидоят мекунад.