Сураи Аль-Ахкаф — Оят 5

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَضَلُّ: гумроҳтар, бештар аз роҳи ҳақ дуршуда.
• يَدْعُو: мехонад, мепарастад, ёрӣ меҷӯяд.
• مِن دُونِ اللَّهِ: ғайри Худо, ба ҷуз Худо.
• لَّا يَسْتَجِيبُ لَهُ: ба ӯ ҷавоб намедиҳад, дархости ӯро қабул намекунад.
• إِلَىٰ يَوْمِ الْقِيَامَةِ: то рӯзи қиёмат, яъне ҳамеша дар ин дунё.
• غَافِلُونَ: бехабар, ғофил, таваҷҷуҳ надоштан.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ҳеҷ кас гумроҳтар ва нодонтар аз он касе нест, ки ба ҷуз Худо чизеро ба худоӣ мехонад ва ба даргоҳи он дуо мекунад, ки ҳаргиз ба дуои ӯ ҷавоб намедиҳад ва то рӯзи қиёмат ҳеҷ посухе нахоҳад дод. Ин маъбудони ботил ё мурдаанд, ё санг ва чӯбу ашёи беҷон ва монанди онҳо, ки на мешунаванд ва на метавонанд сухан гӯянд. Онҳо аз дуои бандагони худ бехабаранд ва ҳеҷ таваҷҷуҳе ба он надоранд; на метавонанд ба касе фоида расонанд ва на зарар. Пас чӣ гуна метавонанд ба дуои касе ҷавоб диҳанд ё ҳоҷати ӯро бароварда созанд? Ин оят изҳор мекунад, ки ҳеҷ кас аз мушрикон гумроҳтар нест, зеро онҳо ибодати Худои ягонаро тарк карда, ба чизҳое рӯй оварданд, ки на мешунаванд, на мебинанд ва на мефаҳманд.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ақли инсонро ба андеша водор мекунад, ки ба ғайри Худо дуо кардан ва аз он ёрӣ хостан беҳуда ва бемаънӣ аст, зеро онҳо на мешунаванд ва на ҷавоб медиҳанд.
• Ислом инсониро ба сӯи парастиши Худои ягона, ки Шунаво ва Ҷавобдиҳанда аст, ҳидоят мекунад; Ӯст, ки дуоро мешунавад ва ба бандагони худ ҷавоб медиҳад.
• Қуръон бо далелҳои равшан ва мантиқи солим роҳи ҳақро нишон медиҳад ва инсонро аз гумроҳӣ ва беҳудапарастӣ наҷот медиҳад.
• Ин оят моро тарбият мекунад, ки танҳо ба Худо таваккул кунем ва дар ҳамаи корҳо ба Ӯ рӯй оварем, зеро танҳо Ӯст, ки ба дуоҳо ҷавоб медиҳад ва ҳоҷатҳоро бароварда месозад.
• Ин оят даъвати некӯ ба сӯи имон ва тавҳид аст, то инсон аз ширк ва парастиши бутҳо дур шавад ва ба роҳи рост, ки роҳи некуҳолӣ ва саодат аст, ҳидоят ёбад.