Surat Qaf — Ayat 18

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• مَا يَلْفِظُ (mā yalfiẓu): ora ngucapake, ora metokake.
• مِن قَوْلٍ (min qaulin): saka sawijining omongan utawa ucapan.
• رَقِيبٌ (raqībun): malaikat kang ngawasi lan nyathet.
• عَتِيدٌ (ʿatīdun): kang wis cumepak lan tansah ana.

1. Tafsir ayat:

Manungsa iku ora bisa ngucapake sawijining tembung, sanajan mung sethithik, kejaba ana malaikat kang tansah ngawasi lan nyathet kabeh omongane. Malaikat iku wis cumepak lan ora tau lunga saka sisihe manungsa. Saben tembung kang metu saka cangkeme, apa wae isine — apik utawa ala, gedhe utawa cilik — mesthi kacathet. Ora ana siji tembung kang luput saka pengawasan malaikat. Mula, kabeh omongan manungsa iku bakal dipertanggungjawabake ing ngarsane Allah.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Kita dadi ngerti yen saben omongan iku kacathet, mula kudu ngati-ati nalika ngomong.
• Ayat iki nuwuhake rasa wedi marang Allah lan nggugah kesadaran supaya tansah ngomong kang apik.
• Ngajak kita supaya akeh-akeh ngucapake tembung kang becik, kayata dzikir, syukur, lan pangalembana marang Allah.
• Nuduhake yen agama Islam iku agama kang ngajeni banget marang adab ngomong, mula kita kudu njaga lisan saka omongan kang ora ana gunane.
• Nggawe kita luwih semangat sinau lan nglakoni ajaran Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an iku tuntunan urip kang cetha lan kebak hikmah.