Surat Qaf — Ayat 19

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• سَكْرَةُ الْمَوْتِ (sakratul maut): kahanan abot lan mumet banget nalika arep nemoni pati, sing ndadekake ilange kesadaran.
• بِالْحَقِّ (bil haqq): kanthi nyata lan mesthi, ora bisa dihindari.
• تَحِيدُ (tahīd): nyimpang, nyingkiri, lan mlayu saka barang sing diwedeni.

1. Tafsir ayat:

Nalika ajal wis teka, mula teka uga sakratul maut, yaiku rasa abot lan mumet sing ngilangake akal lan kesadaran. Kabeh mau teka kanthi nyata lan mesthi, ora ana sing bisa nolak utawa nyingkiri. Pati iku dudu dongeng utawa barang sing adoh, nanging barang sing mesthi bakal kelakon marang saben manungsa. Mula saka iku, ayat iki ngelingake marang manungsa: "Iki ta sing biyen kok sengkuni, kok mlayuni, lan kok impi-impi ora bakal kelakon." Saben wong sing isih urip mesthi bakal ngalami wektu iki, ora ana sing bisa ngajak rembugan utawa mbayar tebusan supaya bisa lolos saka pati.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki ngajarake supaya kita ora gumedhe lan ora rumangsa isih suwe urip, amarga pati bisa teka kapan wae tanpa diundang.
• Kita dielingake supaya tansah nyiapake bekal, yaiku amal saleh, tobat, lan ibadah marang Allah.
• Ngelakoni urip ing donya iki kudu kanthi eling marang akhirat, ora mung mburu kesenengan sing ora langgeng.
• Ayat iki uga nuduhake yen pati iku wujud katresnan lan keadilan Allah, amarga kabeh makhluk mesthi bali marang Panjenengane.
• Kanthi ngelingi pati, ati dadi luwih alus, luwih gampang nampa kabecikan, lan luwih semangat nindakake prentahe Allah lan ngedohi larangane.