Surat Qaf — Ayat 2

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• عَجِبُوا (‘ajibū): padha gumun banget.
• مُنذِرٌ (mundzirun): wong kang menehi pepeling utawa ngelingake babagan siksa.
• مِّنْهُمْ (minhum): saka golongane dhewe.
• شَيْءٌ عَجِيبٌ (syai’un ‘ajībun): barang kang nggumunake banget.

1. Tafsir ayat:

Wong-wong kafir iku ora nampik Rasulullah amarga padha nganggep dheweke goroh, amarga sejatine padha ngerti yen dheweke iku wong kang bener lan dipercaya. Nanging kang dadi jalaran padha nampik yaiku amarga padha gumun banget yen ana wong kang diutus dening Allah kanggo menehi pepeling marang dheweke iku asale saka golongane dhewe, dudu saka malaikat. Wong-wong kafir mau banjur padha ngucap kanthi rasa gumun: “Iki pancen barang kang nggumunake tenan, kok ana menungsa kaya awake dhewe kang dadi utusane Allah.” Ana uga kang ngandhakake yen kang digumuni yaiku pangandikane Nabi Muhammad ﷺ bab urip maneh sawise mati.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen asring manungsa nolak bebener dudu amarga ora ngerti, nanging amarga rumangsa aneh lan ora biyasa. Mula kita kudu mbukak ati lan pikiran nalika nampa kebenaran saka Allah.
• Rasulullah ﷺ iku manungsa pilihan saka golongane dhewe, supaya gampang ditiru lan dadi tuladha nyata. Iki nuduhake yen Islam iku agama kang praktis lan bisa ditindakake dening saben wong.
• Ayat iki uga ngelingake yen gumun marang kekuasaane Allah iku ora salah, nanging aja nganti gumun mau dadi alesan kanggo nolak iman. Malah kudune dadi dalan kanggo nambah iman lan rasa syukur.
• Kanthi ngerti isi ayat iki, kita diajak supaya ora gampang ngece utawa nolak bab-bab agama mung amarga ora lumrah miturut pikiran kita. Sebaliknya, kita kudu ngupaya ngerti lan nampa kanthi ati kang lapang.