Каф сүрәсе — Аять 2

Сүзләрнең мәгънәләре:

• مُنذِرٌ — кисәтүче, куркытучы, Аллаһ ґәзабыннан сакландыручы пәйгамбәр.
• مِّنْهُمْ — үзләреннән, ягъни кеше затыннан булган.
• عَجِيبٌ — гаҗәп, сәер, акылга сыймас дип саналган эш.

Аять тәфсире:

Мәккә мөшрикләре Мухәммәд ґәләйһиссәләмнең пәйгамбәрлеген инкяр иттеләр. Ләкин аларның инкяр итү сәбәбе — аның дөреслегенә шикләнү түгел иде. Киресенчә, алар аның дөреслеген, әхлакый сыйфатларын яхшы беләләр иде. Аларны гаҗәпләндергән нәрсә — Аллаһы Тәгаләнең алар арасыннан үзләре кебек үк бер кешене кисәтүче итеп җибәрүе иде. Алар моны сәер һәм акылга сыймас дип санадылар: "Ничек инде безнең кебек үк берәү безгә пәйгамбәр булып килә ала?" — дип әйттеләр. Аларның бу гаҗәпләнүләре үзләренең тәкәбберлегеннән һәм хакыйкатьне кабул итәргә теләмәүләреннән килә иде. Алар өчен иң гаҗәбе — үлемнән соң терелү хәбәре иде, чөнки алар моны мөмкин түгел дип саныйлар иде.

Аятьтән алынган файдалар:

• Аллаһы Тәгалә үз рәсүлләрен һәрвакыт кешеләрнең үзләреннән җибәргән, чөнки кешеләр алар белән аралашып, алардан өйрәнә алсын өчен. Бу — Аллаһының рәхмәте һәм кешеләргә карата мәрхәмәте.
• Кешеләрнең гадәтләнгән нәрсәләргә иярүе һәм яңалыкны кабул итүдәге куркучылыгы — инсан табигатенең бер өлеше, ләкин хакыйкатьне кабул итү өчен акылны кулланырга кирәк.
• Пәйгамбәрләрнең кеше булуы — аларның өстенлеген киметми, киресенчә, аларның үрнәк була алуын күрсәтә: һәркем аларга ияреп, туры юлга баса ала.
• Үлемнән соң терелү — Аллаһы Тәгалә өчен бернинди дә кыенлык тудырмый торган гади эш, чөнки Ул барысына да кадир.